บทที่476 ความอันตรายยังคงความรู้สึกสับสน

ถ้าทำได้ล่ะก็ ชีวภาอยกหายตัวไปในทันทีเลยในตอนนี้ แต่เธอไม่มีทางหนีได้ อะไรที่ควรเผชิญหน้าก็ต้องเผชิญหน้า

ตั้งแต่ประตูถึงโซฟา ระยะทางสั้นๆเธอกลับรู้สึกว่ามันยาวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทุกๆก้าวราวกับเหยียบบนปลายมีด ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด

ไม่ง่าย

บทที่477 พังทลายการควบคุมตนเองมาหลายปี

ชีวภาเจ็บมาก ขมวดคิ้วขึ้นมา “ฉันเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ของที่บาร์ค่ะ!”

“ดีมาก” ชนุดมกระตุกปาก ทันใดนั้นก็คลายแรงลงเล็กน้อย

ขณะที่ชีวภาเพิ่งจะโล่งอก บทที่นึกว่าเขาจะปล่อยตัวเองไป ปกคอเสื้อกันหนาวก็ถูกเขาดึงไว้ เนื้อผ้ารัดหลังคอ จนเจ็บเนื้อมาก คุณ

บทที่478 เป็นสามีภรรยากันจะอายอะไร

การฟื้นฟูร่างกายของเมทนีเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ ปรัณนึกว่าต้องใช้เวลาสองสัปดาห์ ถึงสัปดาห์ครึ่งก็ไม่มีปัญหาพื้นฐานอะไร แต่เพื่อรับประกัน นัชชาไม่ได้ให้ออกจากโรงพยาบาลก่อน

เพียงพริบตาก็เป็นวันสุดท้ายที่อยู่โรงพยาบาล หลังจากตรวจสอบรับรบว่าไม่มีข้อผิดพลาด ณัช