บทที่474 คุณไม่รักฉันกับแม่ฉันหรอ

ระหว่างทางกลับ ธีมนต์นั่งอยู่เบาะหลัง ก็หันไปเห็นการโต้ตอบของเตชิตเมื่อครู่ กลายเป็นเงียบขึ้นมา

นัชชาตอนแรกนึกว่าเขานั่งเครื่องบินมาไม่ค่อยสบาย จึงค่อยๆรับรู้ว่า ลูกไม่ใช่ไม่สบาย แต่เป็นเพราะความรู้สึกขัดแย้ง แต่ความรู้สึกขัดแย้งนี้ไม่ใช่กับเธอ แต่เป็นเตชิ

บทที่475 ผมต้องการผู้หญิง

นัชชากลับไปจับมือเขาไว้ “ไม่เป็นไร ในเมื่ออยู่โรงพยาบาลลำบากมาสองสามวันแล้ว ตราบใดที่มีคนอยู่ข้างๆฉันก็พอแล้ว”

ถึงแม้ตอนนี้จะลำบากมาก แต่เธอกลับไม่รู้สึกเหนื่อยใจสักนิด รู้สึกค่อนข้างง่วงนอนเท่านั้น เทียบกับชีวิตครึ่งปีแล้ว ชีวิตที่ไม่มีเขาถึงจะลำบากจริงๆ

“จ

บทที่476 ความอันตรายยังคงความรู้สึกสับสน

ถ้าทำได้ล่ะก็ ชีวภาอยกหายตัวไปในทันทีเลยในตอนนี้ แต่เธอไม่มีทางหนีได้ อะไรที่ควรเผชิญหน้าก็ต้องเผชิญหน้า

ตั้งแต่ประตูถึงโซฟา ระยะทางสั้นๆเธอกลับรู้สึกว่ามันยาวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทุกๆก้าวราวกับเหยียบบนปลายมีด ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด

ไม่ง่าย