บทที่47 เธอจะใจร้ายให้เด็กไม่มีพ่อได้ลงคอจริงๆหรอ

เตชิตไม่สนใจว่าจรรยาจะรู้สึกยังไง ยกมองดูนาฬิกาในมือ “ใกล้ถึงเวลาแล้ว เชิญคุณกลับไปเถอะ ผมไม่ไปส่งนะครับ”

เขาพูดจาดีมาโดยตลอดตั้งแต่ต้น เพราะการที่เขาวางตัวดีมันยิ่งทำให้จรรยารู้สึกเกรงกลัว

เธอล้วงมือถือขึ้นมากด ไม่รู้ว่ากดอะ

บทที่48 สงคารมเย็น

นัชชากลับถึงห้องทำงาน เรื่องที่เธอไปถึงห้องเตชิตก็กระจายไปทั่ว

เรื่องมันด่วนมาก เธอไม่ทันได้คิดอะไรมาก เดินตรงไปกาเตชิตถึงห้อง ทำให้ตกเป็นข่าวซุบซิบของคนอื่นอีกครั้ง

มันก็เป็นเรื่องเดิมๆนั่นแหละ เมื่อก่อนคนบอกว่าเธอมีคนหนุนหลัง แต่คนที่คอยหนุนหลังเธอเป็นใค

บทที่49 ถ้าชอบก็ลองจริงจังดูสักครั้ง

พอได้ยินเธอก็พูดไม่ออก เหมือนถูกคนบีบคอไว้ นัชชาอ้าปากพูดแต่ไม่ออกเสียง เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดยังไงต่อ

เธอยกโทรศัพท์ออกจากหู แล้วก้มมองดูเบอร์ที่หน้าจอ กลัวว่าตัวเองจะโทรผิด

ไม่ผิดหนิ เป็นเบอร์ของเขา

“ฮัลโหล” ผู้หญิงพูดเร่งรีบเ