บทที่435 ในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมา

นัชชาอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนอยู่ตลอดเวลา ได้รู้จากจินต์ว่าชนุดมไปเยี่ยมลูกทุกวัน ในใจเธอก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เจียดเวลาโทรศัพท์หาเขา เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก คุยกันไม่กี่ประโยคก็รีบวาง

เตชิตอยู่โรงพยาบาลมาวันที่สามแล้ว แต่ชายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยไม่ได้

บทที่436 จูบที่ไม่ทันตั้งตัว

หลังจากพูดกับปรัณด้วยประโยคธรรมดาๆสองสามประโยค นัชชาก็กลับไปที่ห้องผู้ป่วยอีกรอบ เตชิตนอนอยู่บนเตียง ด้วยท่าทางไม่ต่างจากเดิม เพราะว่าร่างกายขยับไม่ได้ ดังนั้นเธอเดินเข้ามา เขาทำได้เพียงพยายามมองมาทางเธอ ลูกตาโฟกัสอยู่ด้านข้าง มองแล้วดูลำบากน่าขัน

แต่นัชชาไม่ได

บทที่437 ผู้ป่วยอนาจาร

นัชชาเห็นเขายังมีอารมณ์มาล้อเล่น ความโกรธและความร้อนใจภายในจิตใจก็พรั่งพรูออกมา “คุณกล้าพูดนะ ใครใช้ให้คุณไปหาประทินคนเดียว คุณรู้หรือเปล่าว่ามันอันตรายแค่ไหน ถ้าตอนนั้นเธอมีแผนการอื่นอะไรอีก แม้แต่คุณก็ป้องกันตัวเองไม่ได้นะ! ปกติคุณให้ความสำคัญกับตัวเองเรื่องความสำเร็จ ตอ