บทที่433 คำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด

ลอนดอนประเทศอังกฤษลงจอดที่เมือง J สำหรับนัชชา สิบกว่าชั่วโมงบนเครื่องบินนั้นทรมาณมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ช่วงเวลาที่ถึงอย่างปลอดภัยเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยความมืด มีเพียงทางขึ้นลงเครื่องบินสองข้างเท่านั้นที่มีแสงไฟ ความรู้สึกอึดอัดวนเวียน

บทที่434 ร่างกายของชายคนนี้สว่างสไว

เรื่องของเตชิตและธีมนต์คนรอบข้างก็รู้กันอย่างรวดเร็ว พวกธนัทรีบมาที่โรงพยาบาล มองชายที่นอนอ่อนแออยู่บนเตียงห้องผู้ป่วยแยกเดี่ยว ในใจยากที่จะยอมรับ

“เป็นแบบนี้ได้อย่างไร? ร่างกายมีปัญหาอื่นอีกไหม?” เป็นเพื่อนกันมาหลายปี ทุกคนเป็นกังวลอย่างมาก

ปรัณกด

บทที่435 ในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมา

นัชชาอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนอยู่ตลอดเวลา ได้รู้จากจินต์ว่าชนุดมไปเยี่ยมลูกทุกวัน ในใจเธอก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เจียดเวลาโทรศัพท์หาเขา เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก คุยกันไม่กี่ประโยคก็รีบวาง

เตชิตอยู่โรงพยาบาลมาวันที่สามแล้ว แต่ชายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยไม่ได้