บทที่316 โดนเธอหลอกมาห้าปี

ไม่ว่าโลกจะสั่นสะเทือนแค่ไหน ไม่ว่าเรื่องราวจะน่าตื่นเต้นเพียงใด หายไปก็คือหายไป หนีไปแล้วก็ไม่มีทางหวนคืน

นัชชาปล่อยให้น้ำตารินไหล เธอไม่อดทนอีกต่อไป “เตชิต พวกเรามาไกลเกินไป ฟ้ากำหนดไว้แล้วว่าไม่ให้พวกเราอยู่ด้วยกัน ความเข้าใจผิดก็ดี ความขัดแย้งก็ใช่ ควรจะจบลงไ

บทที่317 อุบัติเหตุทางรถยนต์

“ปัง! ปัง!”

เสียงดังปัง รถสองคันชนกันทางด้านหน้า นัชชาเหยีบเบรค บิดพวกมาลัยให้เลี้ยวไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เธอรู้สึกถึงสายที่ผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างกายก็ถูกยึดไว้ด้วยเข็ดขัดนิรภัย เธอไม่สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นได้ แต

บทที่318 ยังดีที่คุณหันมาพึ่งผม

เหตุบังเอิญในเวลานี้ เตชิตเห็นว่าเธอลงมาจากเตียงผู้ป่วย เขาเกรงว่าจะมีผลกับสภาพร่างกายของเธอ เมื่อเผลอเพียงเล็กน้อยจึงโดนกำปั้นของชนุดมเข้า

เตชิตโซซัดโซเซ จากนั้นเขายกมือขึ้นแตะที่มุมปาก พ่นน้ำเลือดออกมา

นัชชาดูตกใจกลัว แต่ก็ไม่สามารถดูแลใครได้ เธอหลับ