บทที่ 308

บทที่308 บอกผมใครแตะต้องตัวคุณ

ผู้ช่วยประรมขับรถไปส่งนัชชาที่อพาร์ทเม้นต์ด้วยตนเอง ระหว่างทางกลับ บรรยากาศภายในรถค่อนข้างอึดอัด นัชชามองออกไปนอกหน้าต่างตามเงาถนนที่ค่อยๆลับไป บุคคลทั้งหมดยังติดอยู่ในสถานการณ์ที่เผชิญหน้ากับเตชิต ทั้งร้อนทั้งหนาว ไม่สามารถเรียกจิตวิญญาณกลับคืนมาได้

บทที่ 309

บทที่309 ความโกรธของชนุดม

นัชชาถูกถามจนหน้าแดงอยู่พักหนึ่ง เพื่อคำพูดตกถึงปากก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ ได้แต่พึมพำ “คุณอย่าทำอย่างนี้เลย…”

“ผมยังไง” ชนุดมจ้องมองผู้หญิงตัวน้อยเบื้องหน้า ในห้าปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยโกรธเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ผมถามคุณแค่ประโยคเดียวก็ไม่ได้ใช่ไหม ทีคนอื่นจ

บทที่ 310

บทที่310 ความรักที่พูดออกมาไม่ได้

คำสองคำนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับชนุดม

เขาหยุดการกระทำ เรื่องบังเอิญที่เกิดขึ้นได้น้อยมาก “คุณบอกว่า...ใครนะ”

“เตชิต เขาเอง!” นัชชาร้องไห้สะอื้น ขนตาทุกส่วนเปียกชื้น น้ำตาไหลลงมาอย่างรุนแรง “ตอนนี้คุณรู้แล้ว พอใจแล้ว เอามือออกไปได้รึยัง”