บทที่252 จูบเดียวชนะคำพูดเป็นพัน

โทรศัพท์บ้าน ชั้นวางหนังสือ เอกสารบนโต๊ะ ที่เขี่ยบุหรี่….. ตกลงอยู่บนพื้น เเก้วเเตกเป็นชิ้นอยู่ข้างเท้า คนที่เห็นก็คงจะตกใจมาก

คนทำพิงอยู่บนโซฟา ผมที่ยุ่งเหยิง หน้าตาที่ดูทรุดโทรม เสื้อที่สวมใส่อยู่ก็คือเสื้อที่สองวันก่อนที่ใส่ออกจากโรงพยาบาล

บทที่253ไม่มีความผิดไม่ต้องเเก้ต่าง

ที่นัชขาเป็นคนเริ่มเองก็เป็นกำลังใจที่ดีที่สุดให้เตชิตเเล้ว เขาที่ลำบากใจ ตอนนี้ก็ใช่ เหมือนได้รับกำลังใจบางอย่าง

นัชชารู้ว่าที่นี้นือสถานีตำรวจ ไม่ได้เกินเลยไปมาก ค่อยๆดันเขาออก พูดเสียงเบา “มีกล้องวงจร…..”

“ผมรู้” เตชิตไม่สนใจ

บทที่254 เป็นพยานให้นัชชา

ธนัทรู้ในสิ่งที่้เขาคิด รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ นั่งลงที่โซฟาข้างๆ ยื่นเอกสารในมือให้เขา “ในเมื่อจะขึ้นศาลก็ต้องเลือกสิ่งที่ปลอดภัยที่สุด ถ้าเกิดใช้อารมณ์ขึ้นมาก็จะมีผลกระทบต่อนัชชาได้”

เตชิตไม่ได้พูดอะไร ยื่นมืมไปคีบบุหรี่ ช่วงนี้เขาสูบบุห