บทที่ 239 รักคือการยับยั้งชั่งใจ

ตั้งแต่หมู่บ้านมีสุขถึงไวโรจน์วิลล่า ไม่ได้ใกล้กัน แต่ระทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันมาก ผู้ชายที่นั่งเงียบอยู่ข้างคนขับหลับตาลง ใบหน้าหล่อเหล่านิ่งสนิท แต่ใจกลับไม่ได้นิ่งแบบนั้น

ส่วนเธอขับรถไปอย่างเงียบๆ ตามองอยู่ที่ถนน ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะแสงไฟจากข้างนอกตกกระ

บทที่ 240 ยืมมือคนอื่นเพื่อทำร้ายคนอื่น

นัชชากับเตชิตกลับมาคืนดีกันแล้ว ถึงจะไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่ดีที่เธอไม่หลบเลี่ยงเขาแล้ว

เมทนีอาการดีขึ้น เตชิตรู้สึกติดค้าง ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ควรกระทบกระทั่งโดนผู้ใหญ่

เขาใช้ให้คนส่งของมากมายมาที่หมู่บ้านมีสุข ตอนแรกณัชชนม์กลัวว่าเมทนีจะโกรธเลยเ

บทที่ 241 การโกหกที่ร้ายแรง

ปณิตารู้ว่าเมื่อเธอเดินมาทางนี้แล้วไม่มีหนทางที่จะเดินย้อนกลับ พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่เธอทำได้เธอก็ได้ทำไปทั้งหมดแล้ว ส่วนที่เหลือก็เรื่องของทีนาร์ เธอแค่ต้องการเงิน ทุกอย่างไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็จัดการอย่างระวังหน่อย หลังจากได้รับของแ