บทที่ 192 ถึงขีดจำกัด

เตชิตไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องดื้อด้านแบบนี้ก็แค่ประโปรงตัวเดียว เขาซื้อตัวใหม่ให้เธอได้ ยื่นมือดึงคนมาใกล้กับตัวเองแล้วพูดเบาๆ “ถือว่าให้ละกันได้ไหม”

“ฉันให้เองถึงจะเรียกว่าให้ ตอนนี้ไม่มีการทักทายอะไรก็เอาไปใส่คือการบังคับให้ฉันให้”ขีดจำกัดของนัชชาคือสิ่งนี้ เธอ

บทที่ 193 ห้องอาบน้ำ

ไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังออกมาจากห้องอาบน้ำ

เตชิตพิงนอนอยู่บนเตียง หางตามองไปทางถังขยะ ชุดนอนที่ทำให้ทั้งสองทะเลาะกันตอนนี้อยู่ในถังขยะเงียบๆแล้ว

เขาคิดไปคิดมาก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดผิดตรงไหนที่ทำให้ไฟลามมาถึงตัวเอง

คิดเป็นเวลานานสุดท้ายก็ยอม

บทที่ 194 เป่าผมให้เธอ

“จูบฉัน......กระทันหัน?”ในสมองของนัชชาเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าเธอจำไม่ผิดว่าเมื่อกี้พวกเขากำลังทะเลาะกันอยู่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?

ในสายตาของเตชิตเต็มไปด้วยหน้าตาของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า หน้าตาของเธอดูงดดงามบทที่ไม่มีเครื่องสำอางค์ก็ดูสะอาดสดใส “เธอเป็นแบบนี้สวยมาก”