บทที่ 190 จับมือของเขาก่อน

กระเป๋าที่อยู่ด้านในของเสื้อแนบกับเนื้อกาย มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าก็สัมผัสถึงความอบอุ่นของร่างกาย เมื่อเทียบกับความหนาวที่อยู่ภายนอกช่างต่างกันเหมือนเป็นโลกสองใบ

เขามองลงดูใบหน้าเรียวงามของหญิงผู้นี้ รอยยิ้มอันสดใสเห็นแถวฟันขาวสะอาด ตาหยีจนเป็นเส้นตรง มองเห็นขนตา

บทที่ 191 เริ่มมีปัญหา

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าใส่เข็มขัดนิรภัยคนคงจะพุ่งไปชนใส่กระจกรถแล้ว ผู้ชายคนนี้ตั้งใจทำแน่ๆเลย

นัชชาเบะปาก แต่ข้างๆมีผู้ชายที่เย่อหยิ่งนั่งอยู่เธอไม่ง้อก็ไม่ได้ ยกมือไปส่ายตรงหน้าของเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอน “ครั้งต่อไปก็ระวังหน่อยไม่ได้หรือไง”

บทที่ 192 ถึงขีดจำกัด

เตชิตไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องดื้อด้านแบบนี้ก็แค่ประโปรงตัวเดียว เขาซื้อตัวใหม่ให้เธอได้ ยื่นมือดึงคนมาใกล้กับตัวเองแล้วพูดเบาๆ “ถือว่าให้ละกันได้ไหม”

“ฉันให้เองถึงจะเรียกว่าให้ ตอนนี้ไม่มีการทักทายอะไรก็เอาไปใส่คือการบังคับให้ฉันให้”ขีดจำกัดของนัชชาคือสิ่งนี้ เธอ