บทที่ 161 ค่ำคืนอันแสนปวดใจ

นัชชาเดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยท่าทีไร้ซึ่งอารมณ์ เธอไม่ได้กลับไปยังห้องนอน แต่ทว่าเดินไปที่ห้องรับแขกที่อยู่ด้านข้าง ล็อคประตูลง ยังเดินไม่ทันถึงเตียง เธอก็ล้มตัวลงไปนั่งบนพื้น

เธอไม่ได้เปิดไฟ ผ้าม่านอันแสนหนาปิดกั้นแสงสว่างไว้จนหมด เธอขดตัวลงนำแขนทั้งสองขึ้

บทที่162 ดื่มจนเลือดออกในท้อง หามส่งโรงพยาบาล

ชนัยยังปากแข็ง “ใคร ใครดื่มเยอะ ผม....ผมยังดื่มได้อีก.....”

เขาพูดไม่หยุด ไม่เพียงแต่ผู้จัดการที่ฟังไม่เข้าใจ แม้แต่ตัวเขาเองก็คงไม่รู้เช่นกันว่าตนเองพูดอะไรอยู่ ผู้จัดการมองไกลออกไปเห็นพนักงานกำลังแอบมองอยู่ เขามิอาจที่จะทำให้ชนัยขายหน

บทที่ 163 ให้โอกาสเขาอีกครั้งได้หรือไม่

คำพูดของเธอเพียงประโยคเดียวทำให้ปรัณเงียบกริบไปเลย เมื่อเช้าวันนี้เห็นเตชิตเมาจนไม่รู้ความถูกหามมาส่งที่นี่ เขาได้คิดถึงสาเหตุของเรื่องนี้ไว้แล้ว สิ่งที่ทำให้ผู้ชายปล่อยปะละเลยตัวเองจนถึงขั้นบ้าคลั่งได้ขนาดนี้ ต้องเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสมากจริงๆ