บทที่ 159 ไม่มีทางเชื่อเขาอีกแล้ว

นัชชารีบยกมือขึ้นปิดปาก กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมา เรี่ยวแรงของเธอเหมือนถูกดูดหายไป เธอหันหลังพิงผนังเพื่อประคองร่างให้ยืนอยู่ได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ทำให้เตชิตชะงักหันกลับไปดูทีนาร์ที่กำลังเดินมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน "อากาศหนาวข

บทที่ 160 คิดจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่

"ความจริงคืออะไร" คำถามสั้นๆง่ายๆ

ทีนาร์ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นกุญแจดอกสำคัญในเวลานี้ เธออยากจะพูดว่าเธอและเตชิตนั้นเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก สนิทสนมลึกซึ้ง ไม่มีใครสามารถพรากเราออกจากกันได้

แต่เมื่อเห็นเตชิตดูเดือดเนื้อร้อนใจเป็นห่วงเป็นใย

บทที่ 161 ค่ำคืนอันแสนปวดใจ

นัชชาเดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยท่าทีไร้ซึ่งอารมณ์ เธอไม่ได้กลับไปยังห้องนอน แต่ทว่าเดินไปที่ห้องรับแขกที่อยู่ด้านข้าง ล็อคประตูลง ยังเดินไม่ทันถึงเตียง เธอก็ล้มตัวลงไปนั่งบนพื้น

เธอไม่ได้เปิดไฟ ผ้าม่านอันแสนหนาปิดกั้นแสงสว่างไว้จนหมด เธอขดตัวลงนำแขนทั้งสองขึ้