บทที่ 157 ความเงียบสงบก่อนพายุมา

"ฉันต้องทำอะไรบ้าง?" ถึงแม้ว่าจะมีโทรศัพท์คั้นกลาง แต่ปณิตาก็สามารถได้ยินความเกลียดชังจากน้ำเสียงของทีนาร์ได้ ตอนแรกเธอคิดว่าเธอเป็นคนที่โหดเหี้ยมมาก แต่ไม่คิดว่าเปรียบกับทีนาร์แล้วจะห่างกันเหมือนแม่มดเล็กเจอกับแม่มดใหญ่

โดยเฉพาะหลังจากฟังเธอพูดถึงแผน

บทที่ 158 พบทีนาร์

นัชชาใช้แรงสะบัดแขนกลับมา "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ"

"เธอแน่ใจหรอ？" ปณิตาสวมหมวกสักหลาดสีดำ คลุมใบหน้าสองในสามของเธอ ดีที่มีหมวกบังอยู่ ทำให้มองดูใบหน้าไม่ชัดเจน "บางทีเธออาจรู้อะไรดีๆจากปากฉันก็ได้" . "

"หึ" นัชชาหัวเราะเบามองเธอจากบนลงล่าง "เธอแน่ใจ

บทที่ 159 ไม่มีทางเชื่อเขาอีกแล้ว

นัชชารีบยกมือขึ้นปิดปาก กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมา เรี่ยวแรงของเธอเหมือนถูกดูดหายไป เธอหันหลังพิงผนังเพื่อประคองร่างให้ยืนอยู่ได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ทำให้เตชิตชะงักหันกลับไปดูทีนาร์ที่กำลังเดินมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน "อากาศหนาวข