บทที่ 149 ฉันให้เธอก็ต้องเอา

ตาคู่นั้นเฉียบคมเหมือนมีด นัชชาเมาเกินไปกระพริบๆหลายครั้งถึงจะรู้ว่าเขาคือใคร

มองไปทางหน้าอันหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้าแล้วหยีฟันยิ้มบาน “เตชิต～”

เธอเดินไปตรงหน้าอยากจะไปกอดเอวของผู้ชายแต่มือยังไม่ทันไปแตะต้องก็โดนผู้ชายดันกลับมา เธอรู้สึกน้อยใจก็เลย

บทที่ 150 เรื่องราวหลังเมา

ตอนเช้าวันที่สอง นัชชาไม่ได้ตื่นเพราะนาฬิกาปลุกแต่ตื่นเพราะร่างกายเมื่อยเกินไปเรื่องแรกที่ทำก็คือดูว่าผู้ชายที่อยู่ข้างๆอยู่ไหม

เป็นอย่างที่คิดเขาไม่อยู่

ก่อนหน้านี้ทำโอทีกลับดึก เมาไม่กลับตอนนี้ดีแล้วตอนเช้าตื่นมาคนก็ไม่เจอ

นัชชาหัวเรา

บทที่ 151 ความร่วมมือของศัตรูหัวใจ

สิ้นเสียงปลายสาย แม้แต่เตชิตก็ยังมองข้ามเขาไป ด้วยสายตาคมกริบปนความแปลกประหลาดใจ

นัชชาจากเดิมที่รู้สึกปวดร้อนในหัวอยู่แล้วก็เพิ่มความปวดหนักเข้าไปอีก "พี่ธนัท จินต์เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของฉัน พี่ทำแบบนี้ ฉัน…"

พูดยังไม่ทันจบ หญิงสาวก็พูดอะไรไม่ออก เ