บทที่ 100 เสียงกระแสที่แปรเปลี่ยน

มองขึ้นไปด้านบน เงาของคนสองคนที่เดินมาจากระเบียงกำลังใกล้เข้ามา ด้านหน้าคือเตชิต ที่สวมชุดสูทสีน้ำเงิน เนคไทคือเส้นที่เธอซื้อให้เขา กระดุมที่ติดตรงข้อมือก็เช่นกัน รูปร่างที่สมส่วนทำให้เวลาใส่สูทยิ่งดูหล่อเหลาขึ้นไปอีก ดูแล้วหาที่ติไม่ได้เลยทีเดียว

ตร

บทที่101 ความนิ่งเงียบก่อนมีพายุลมฝน

คนพูดไม่คิดคนฟังคิด คำนี้ได้เตือนสติของดวิษ

ใช่ ถ้าหาวิธีเล่นงานเตชิตไม่ได้ ก็สามารถทำให้คนในครอบครัวของเขาแทรกแซง เตชิตอาจจะไม่สนใจชื่อเสียง แล้วถ้าเป็นคนในครอบครัวล่ะ

คงจะไม่อนุญาตให้เขายุ่งหรือดูแลปกป้องผู้หญิงที่เคยหย่า

ดวิษย

บทที่102 ช่วงเวลาที่หวานแหวว

ถึงแม้ว่าจะรู้สึกไม่ชอบปวิมล แต่น้ำฝนก็รู้สึกดีขึ้นเพราะนัชชา เธอไม่นึกว่าข่าวก็จะทำให้คนรู้สึกดีขึ้นมาได้

ถ้าคิดดีๆมันก็มีเหตุผลอยู่ เพราะจริงๆความสุมพันธ์ระหว่างเธอกับเตชิตไม่แน่ชัดเจน ทำให้คนเอาไปพูดเดาลับหลัง ตอนนี้ออกมายอมรับกลายเป็นเรื่องที่ไม่ต้องค