บทที่ 49

ตอนที่ 49 กลายเป็นภูตอย่างสมบูรณ์แบบ

ซ่งอิงคิดว่า ตนเองพอจะแบกรับการฝึกตนเป็นเซียนได้อยู่

เติงเซียนไถ[1]แสวงหาการมีอายุยืนยาว มือถืออาวุธเหาะเหินเดินดินไปทั่ว เป็นอิสระไร้ข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น...

ทว่าโสมน้อยมองนางอย่างดูถูกปราดหนึ่ง “ยามที่เจ้ามีชีวิตอยู่อย่าหวังว่าจะได้มองเห็นเซียนเลย

บทที่ 50

ตอนที่ 50 ที่พึ่งพิง

เมื่อผุดความนึกคิดนี้ขึ้นมา ซ่งอิงลอบคิดว่า น่าจะมีวิธีการเพิ่มความแข็งแกร่งให้แสงทองถึงจะถูก

เพียงแต่ขณะครุ่นคิดอยู่ ไม่ไกลออกไปมีเสียงตะโกนเรียกนาง

ซ่งอิงเงยหน้ามอง เป็นหร่วนซื่อมาหานั่นเอง คงจะตามนางกลับบ้านไปกินข้าว

“ท่านแม่ข้าเห็นเจ้าแล้ว ดังนั้นทางที่ดีที่สุด

บทที่ 51

ตอนที่ 51 ชี้หน้าก่นด่า / ตอนที่ 52 ตั้งชื่อ