บทที่ 48

ตอนที่ 48 สิ่งล้ำค่าของวงศ์ตระกูลที่ส่งต่อกันไป

โสมน้อยเปลี่ยนสีหน้า สั่นเทิ้มทั้งร่างเพราะกลัวว่าซ่งอิงจะจับเขากิน

ซ่งอิงครุ่นคิด กล่าวว่า “ข้าขอถามเจ้าหน่อย เจ้าต้องตอบอย่างจริงจัง หากริอาจโกหกข้า ข้าจะนำเจ้ากลับบ้านไปตุ๋นเสียเลย หากเจ้าเชื่อฟัง ที่ข้ามีคือน้ำผ่านจิตให้เจ้าดื่ม เห็นแก่

บทที่ 49

ตอนที่ 49 กลายเป็นภูตอย่างสมบูรณ์แบบ / ตอนที่ 50 ที่พึ่งพิง

บทที่ 49

ตอนที่ 49 กลายเป็นภูตอย่างสมบูรณ์แบบ

ซ่งอิงคิดว่า ตนเองพอจะแบกรับการฝึกตนเป็นเซียนได้อยู่

เติงเซียนไถ[1]แสวงหาการมีอายุยืนยาว มือถืออาวุธเหาะเหินเดินดินไปทั่ว เป็นอิสระไร้ข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น...

ทว่าโสมน้อยมองนางอย่างดูถูกปราดหนึ่ง “ยามที่เจ้ามีชีวิตอยู่อย่าหวังว่าจะได้มองเห็นเซียนเลย