บทที่ 43

ตอนที่ 43 อย่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

เจียงจื่อชางทิ้งท้ายคำพูดดุดันไว้ แล้วหันขวับเดินจากไป

“ท่านพี่ เจียงจื่อชางผู้นี้เกี่ยวข้องกับภัตตาคารที่พี่ทำงานด้วยหรือ” ซ่งอิงเอ่ยถาม

ภัตตาคารที่ซ่งสวินทำงานอยู่นั้นไม่ถือว่าใหญ่โต แต่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในอำเภอเมืองนี้ กิจการดำเนินไปอย่างยอดเยี่ยมที

บทที่ 44

ตอนที่ 44 เงินตำลึงทองเต็มห้อง

ซ่งสวินเสมือนผู้เฒ่าน้อยคนหนึ่ง

นี่หากอยู่ในโลกของภพชาติก่อน ซ่งสวินวัยนี้ เพิ่งจะมัธยมปลายเองกระมัง ทว่าตอนนี้กลับมีอากัปกิริยาของการเป็นผู้นำครอบครัวแล้ว

“สี่ตำลึงเงินนี้ ข้ารับไว้ทั้งหมดไม่ได้หรอก และรู้ว่าท่านพี่คงไม่ยินดีรับไว้เช่นกัน ดังนั้น...หลังแบ

บทที่ 45

ตอนที่ 45 บ้าไปแล้วกระมัง / ตอนที่ 46 โสมพูดได้