บทที่ 36

ตอนที่ 36 ใช้เล่ห์เหลี่ยมยกใหญ่

ยามที่ซ่งอิงพูดจา ใบหน้าของซ่งสวินเคลือบไว้ด้วยสีแดงระเรื่อ

ส่งอิงพลันรู้สึกสุขใจ พี่ชายนางผู้นี้ แม้ว่าปกติแต่ละวันจะจงใจทำเป็นผู้ใหญ่มากประสบการณ์ ไม่ค่อยชอบพูดชอบจาและมักทำตัวหัวโบราณ แต่เห็นได้ชัดว่าก็ยังเป็นหนุ่มแรกแย้มคนหนึ่งอยู่ดี!

ทั้งสองนั่งรถเกวียน

บทที่ 37

ตอนที่ 37 อย่าไปถือสาคำพูดเด็กๆ / ตอนที่ 38 ตกลงไปในขุมนรก

บทที่ 37

ตอนที่ 37 อย่าไปถือสาคำพูดเด็กๆ

สีหน้าหร่วนซื่อเปลี่ยนแปลงไปมา ทั้งเลื่อมใสทั้งเกรงกลัวต่อ ‘นักพรตลัทธิเต๋า’ ที่กล่าวถึงนั่น

นักพรตลัทธิเต๋าที่น้ำใจงามไยจึงให้คนเขารับปากโดยการสาบานน่ากลัวเช่นนั้นล่ะ คิดไม่ถึงว่าคนสูงส่งล้วนมีอารมณ์เกรี้ยวกราดเหมือนๆ กันทั้งนั้น...

“เลิกพูดๆ อย่าได้เอ่ยถึ