บทที่ 29

ตอนที่ 29 สับเขาเสียเลย

ผลลวี่โต่วกั่วลักษณะคล้ายลูกองุ่นขนาดงามกำลังดี ในชีวิตก่อนหน้า หลังนางทำงานหาเงินได้ ก็เอาแต่กินของอร่อยๆ นานาชนิด เคยไปเที่ยวพักร้อนบนเขาในหมู่บ้านชนบท และได้เห็นของสิ่งนี้ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของท้องถิ่นอีกด้วย

ผลลวี่โต่วกั่วไม่ถือว่าเป็นผลไม้เสียทีเดียว

บทที่ 30

ตอนที่ 30 รสชาติแตกต่างกัน

ครั้นคำพูดซ่งสวินจบลง ซ่งอิงรู้สึกไม่เข้าใจเท่าไรนัก

“เหตุใดจะมีคนมาถอนหมั้นไปได้ล่ะเจ้าคะ” ซ่งอิงเอ่ยถาม

ซ่งสวินไม่ได้ปิดบังนางเช่นกัน “มีคนจำนวนไม่น้อยในหมู่บ้านคิดจริงจังว่าหลี่จิ้นเป่ามีโรคประจำตัวที่ไม่ได้บอกกล่าวผู้อื่น ดังนั้นถึงได้เกิดอาการป่วยอย่างกะท

บทที่ 31

ตอนที่ 31 ลำเอียง / ตอนที่ 32 เป่ายิ้งฉุบ