ตอนที่ 334 เป็นสิ่งที่สมควร

หร่วนซื่อกระวนกระวายใจ มองดูร้านนี้ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

“หนึ่งปีสามสิบตำลึงเงิน...พวกเราจะหาเงินมากขนาดนี้ได้หรือไม่ มิใช่ว่าแม้ค่าเช่าก็ยังเอากลับมาไม่ได้ล่ะ” หร่วนซื่อว้าวุ่นใจจริงจัง ร้านค้าใหญ่โตของบริเวณโดยรอบนี้ที่ทำๆ อยู่ก็ไม่ถือว่าเป็นกิจการเล็กๆ

บริเวณใกล

ตอนที่ 335 ไม่รู้ความเท่าซานยา

ซ่งอิงรู้เช่นกันว่าตนพูดมากไป แต่นึกถึงซ่งอู่และพี่ชายทั้งสองของเขาผู้นั้นก็เกิดความเห็นใจ

เด็กชายทั้งสามคนนี้ บางทีอาจยังดีหน่อย แต่ซานยาน่าเวทนายิ่งกว่า

ครั้นซ่งอิงเอ่ยคำพูดนี้ ซ่งอิ๋นซานหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เจียวซื่อก็เสียอาการเช่นกัน นางอ้าปากหมายว่ากล่าวซ่ง

ตอนที่ 336 หุ้นค่าอาหาร

เจียวซื่อพูดจบถึงขั้นหน้าแดงก่ำ!

ซ่งอิงจ้องมองนางค้างเติ่งพูดไม่ออก ไม่กล้าเชื่อเลยว่าเผยซื่อจะ...ทำเรื่องประเภทนี้ออกมาได้จริงๆ?!

สาดสายตาสงสัยมองมายังอาสามแวบหนึ่ง กลับเห็นซ่งอิ๋นซานพยักหน้าอย่างยากจะอธิบายได้เช่นกัน “อาสะใภ้เจ้าไม่อยากให้หรอก แต่เด็กสาวผู้นั้นก็กุมท้