ตอนที่ 332 เกาะพ่อเกาะแม่กิน

ซ่งอิงคิดว่า ซ่งต๋าพูดได้ไม่เลว พัฒนาขึ้นมาก

ซ่งอู่รู้สึกหดหู่ใจ แต่ก็รู้เช่นกันว่าจะเที่ยวไปตามป่าลึกบนเขาไม่ได้ “ยามที่พวกเรามีเวลาว่างค่อยไปนอกเขตป่าลึกบนเขาเก็บพวกเห็ด ไม้ฟืนและของอย่างอื่นก็สิ้นเรื่อง ขืนเสี่ยงอันตรายเกินไปจะไม่มีชีวิตรอดเอาได้”

ฮั่วหลินสบถฮึ

ตอนที่ 333 คนโง่เง่าสองคน

ถึงอย่างไรนางก็ไม่อาจมีชีวิตที่สุขสบายแค่ตนเองผู้เดียวตลอดไป โดยปล่อยให้บิดามารดากัดก้อนเกลือกินได้ ตอนนี้ทำให้มารดาหาเงินได้สักนิด นี่ถือเป็นเรื่องดี!

ฮั่วหลินเห็นซ่งอิงท่าทีเช่นนี้ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ท่านแม่ เงินของครอบครัวเรายังเหลือมากน้อยเท่าใด ข้าจะลองคำนวณ

ตอนที่ 334 เป็นสิ่งที่สมควร

หร่วนซื่อกระวนกระวายใจ มองดูร้านนี้ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

“หนึ่งปีสามสิบตำลึงเงิน...พวกเราจะหาเงินมากขนาดนี้ได้หรือไม่ มิใช่ว่าแม้ค่าเช่าก็ยังเอากลับมาไม่ได้ล่ะ” หร่วนซื่อว้าวุ่นใจจริงจัง ร้านค้าใหญ่โตของบริเวณโดยรอบนี้ที่ทำๆ อยู่ก็ไม่ถือว่าเป็นกิจการเล็กๆ

บริเวณใกล