ตอนที่ 123 คนที่สวรรค์ประทาน

ซ่งอิงคิดว่าตนเองทำทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมายได้จริงๆ นับแต่มายังโลกนี้ เรื่องภาพลักษณ์หน้าตาอะไรนั่น...ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึงเลยจริงๆ

ยิ่งแสดงยิ่งเข้าถึง

แรกเริ่มซ่งอิงยังเล่นไม่ค่อยเต็มที่ พอหลายๆ ครั้งต่อมา โดยเฉพาะสังเกตเห็นเงาเรือนร่างของคนเหล่านั้นยุ่งเหยิงอลหม

ตอนที่ 124 เป็นเกียรติ

ยามที่ในสมองซ่งอิงกำลังวุ่นวายสับสน ในป่าก็เกิดการต่อสู้กันขึ้นมา

เสียงพาดผ่านไปของธนูดัง ‘สวบ สวบ’ จะดับคบเพลิงยามนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว

ขณะนี้ซ่งอิงแอบอยู่ด้านหลังศิลาก้อนใหญ่ ไม่ขยับเขยื้อน

คนที่มาเยือน เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากกลุ่มคนเมื่อครู่นั้น เงาเรือนร่างของ

ตอนที่ 125 ถ่ายทอดจากบรรพบุรุษ

ซ่งอิงเอ่ยคำพูดนี้จบลง แน่นอนว่าฮั่วซื่อเซี่ยงยังคงไม่เชื่อ

ซ่งอิงเข้าใจดีเช่นกันว่า คำพูดนี้ไม่มีน้ำหนักมากพอให้เชื่อถือ

ด้วยเหตุนี้นางจึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง “ดอกฉุยจ่างฮวาเรียกอีกอย่างว่าเจี่ยถานฮวา ตรงกันข้ามกับดอกถานฮวา [1] มันจะเบ่งบานตอนกลางวันและหุบตอนกล