บทที่ 96 ความสงบก่อนพายุ

เสิ่นชิงไม่รู้สึกว่าอัตราการยิงถูกเป้าต่ำ

เมื่อเทียบกับธนู หน้าไม้ใช้แรงน้อยกว่า แม้แต่เด็กวัยรุ่นก็สามารถเหนี่ยวไกยิงลูกธนูออกไปได้ และหน้าไม้ยังมีศูนย์เล็งด้านบน ซึ่งลดความยากลงไปมาก

เจ้ารู้สึกว่าหน้าไม้เหมาะสมที่สุดสำหรับผู้หญิงที่อยู่แนวหลัง ไม่จำเป็นต้องวิ่งไปข้างหน้า

บทที่ 97 พายุใหญ่โจมตี

ตอนออกเดินทาง กระทะเหล็กใบใหญ่ของบ้านก็นำมาด้วย ตระกูลเจียงแต่เดิมมีกระทะเหล็กใบใหญ่หนึ่งใบกับหม้อดินหนึ่งใบ ภายหลังซื้อกระทะเหล็กใบเล็กเพิ่มอีกหนึ่งใบ

กระทะเหล็กใบใหญ่ใช้หุงข้าว ด้านบนนึ่งไข่ตุ๋นชามเล็ก ใช้คลุกข้าวให้เสี่ยวฮวากิน

หม้อดินใช้ต้มบวบ พอสุกแล้วใส่ไข่ที่ตีไว้ ก่

บทที่ 98 น้ำท่วมทะลักตลิ่ง

เจียงอิงที่รับหน้าที่เฝ้ายามรู้สึกผิดปกติตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ

ข้างนอกมืดมิด มองไม่เห็นสายฝน แต่เมื่อตาเห็นไม่ชัด หูกลับยิ่งไวขึ้น

ฝนนี้ไม่เหมือนตก แต่เหมือนเทน้ำ! ราวกับมีคนเทถังน้ำลงมาไม่หยุด

เจ้านั่งสักพักแล้วลุกขึ้น พอก้าวออกนอกธรณีประตู เท้าก็จมลงในแอ่งน้ำ หัวใจสะดุ้งต