บทที่ 420 วางแผนเพื่อกันและกัน

ทั้งสองนั่งในห้องโถง เจียงสุ่ยเสิร์ฟชาข้าวบาร์เลย์ช่วยย่อยแล้วถอยออกไป

หลิงอี้จัดความคิด เอ่ยอย่างจริงจัง: "ป้า มันเทศดีมาก ข้าตั้งใจจะแลกกลับไปไม่ใช่เป็นอาหาร แต่เป็นเมล็ดพันธุ์"

คำพูดนี้อยู่ในการคาดการณ์ของเสิ่นชิง เจ้าตอบอย่างเป็นธรรมชาติ: "ได้ค่ะ ผลผลิตมันเทศสู

บทที่ 421 ให้คนยากจนนับพันได้อิ่มท้อง

ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันด้วยความจริงใจ ไม่มีการคำนวณและการแก่งแย่งชิงดี สำหรับเสิ่นชิงแล้วรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ เมื่อคนอื่นจริงใจกับเจ้า เจ้าก็จริงใจกับคนอื่นเช่นกัน

สำหรับหลิงอี้แล้วนี่เป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาไม่เคยกล้าเปิดใจคุยกับใครเพราะกลัวว่าจะถ

บทที่ 422 ไม่สนว่าจะกินดีหรือไม่ แต่ต้องกินให้อิ่มก่อน

"ใช่ เสิ่นชิงให้พวกเราปลูก เจ้าอยากให้ใครก็ให้ได้ไม่ใช่หรือ?"

"ข้าไม่ว่าอะไรทั้งนั้น ครอบครัวมีกินมีดื่ม ยังมีค่าแรงหาได้ เสิ่นชิงว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น"

"ข้าก็เหมือนกัน ผลผลิตหนึ่งไร่ เจ้าให้ข้าส่งให้เจ้าครึ่งหนึ่งข้าก็ยินดี!"

ส่งไปครึ่