บทที่ 410

ต่อไป เขาจะปีนขึ้นไปสูงกว่านี้

"พระเจ้า หลิงอี้เจ้าช่างใจดีเหลือเกิน! ถึงกับใช้เงินส่วนตัวช่วยคนมากมายขนาดนี้!" หลิวฉุ่ยฮวาอุทานด้วยความทึ่ง

นางไม่มีเงิน แต่ถามใจตัวเอง แม้มีเงิน นางก็ทำไม่ได้เหมือนหลิงอี้

ไม่พูดถึงต้องขายของ แค่หลังเสิ่นชิงมา ชีวิตดีขึ้น ขายสมุนไพรทำงานในโรงงานพู่กัน

บทที่ 411

หลิงอี้ส่งจดหมายมาเมื่อวานหรือไม่?

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลวง

ทหารองครักษ์ในชุดเกราะสีดำล้อมป่าไว้อย่างแน่นหนา

"ยิง!"

หลังจากได้ยินคำสั่ง เสียงลูกธนูแหวกอากาศก็ดังขึ้น!

ทหารองครักษ์สิบนายยืนตัวตรง ถือธนูกล ตามองไปข้างหน้า หลังจากกดกลไก ลูกธนูก็ถูกยิงออกมาทีละดอก เรียงตัวกันเป็นระเบีย

บทที่ 412

เกรงว่าเจ้าจะต้องหน้าแตก

เจียงฟู่ตกใจ รีบตอบ: "พ่ะย่ะค่ะ ยังเก็บอยู่ในห้องทรงพระอักษร"

หลิงเสวียนพยักหน้า: "ไป กลับห้องทรงพระอักษร"

พระองค์หันไปทางเหยียนอวี่ สั่งการ: "ให้ช่างผลิตธนูกลตามแบบแปลนจำนวนมาก เมื่อชุดแรกสำเร็จให้ส่งไปเมืองเฮยสุ่ย"

เหยียนอวี่ตื่นเต้น: "พ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อยรับคำ