บทที่ 394 คนซื้อต้องจับผิดก่อน

เจียงเซี่ยงเป่ยได้สติ รีบพูด: "แม่ บ้านนี้แค่พักชั่วคราวยังพอได้ แต่ซื้อคงไม่ดีกระมัง ทรุดโทรมเก่ามาก ซ่อมแซมต้องใช้เงินไม่น้อย คงไม่ใช่จำนวนเล็กๆ"

พวกเขาต้องไม่แสดงท่าทีว่าต้องการซื้อ ไม่งั้นต่อรองราคาจะยาก

ขณะเดียวกันก็ต้องไม่พูดตัดบทเด็ดขาด เพราะไร่นี้เหมาะมาก

บทที่ 395 ชาวเมืองไม่ถนัดทำนา

หลังเดินทางสิบกว่าวัน พอตั้งหลักได้เบื้องต้น คนขนของก็ขนของ คนตัดหญ้าก็ตัดหญ้า คนให้อาหารลาก็ให้อาหารลา คนทำอาหารก็ทำอาหาร... ไม่มีใครว่าง

เรือนสามชั้น ที่ปลอดภัยที่สุดคือเรือนหลักตรงกลาง ห้องฝั่งซ้ายเสิ่นชิงอยู่ ฝั่งขวาพอดีเอาไว้เป็นโกดัง เก็บสินค้าชั่วคราว

แม้จะ

บทที่ 396 การซื้อทรัพย์สินเพิ่ม

เสิ่นชิงเม้มริมฝีปาก ดูเหมือนจะไปแต่ก็ไม่ไป เงียบไปพักใหญ่แล้วเงยหน้าถาม "นายท่านจ้าว ถ้าลดราคาได้แค่ 10ตำลึงเหยิน แล้วข้าวของในคฤหาสน์จะเป็นของใคร?"

นายท่านจ้าวนึกถึงเฟอร์นิเจอร์ในคฤหาสน์ โต๊ะ เก้าอี้ ตู้ แม้ไม่ใช่ไม้ชั้นดี แต่ก็เป็นไม้บ็อกวูดที่แข็งแรงทนทาน ตอนซื