บทที่ 295 สองคนที่ไม่เข้ากันเลย

ในหิมะขาวโพลน หญิงสาวอ่อนโยน ใบหน้าเล็กๆ อบอุ่นด้วยปกขนฟู ข้อมือบางถือถังน้ำใหญ่เดินกลับมาอย่างลำบาก

ชายร่างสูงใหญ่กำยำ ในอากาศหนาวจัดสวมเสื้อผ้าฝ้ายบางๆ เห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงบนแขนชัดเจน ใบหน้าเม้มปากบางสีหน้าเย็นชา น่าเกรงขาม

เจียงอวี่ไม่คิดว่าเขาจะออกมา ยิ่งไม่คิ

บทที่ 296 สายลมพัดพลิ้วนอกหน้าต่าง ปีเดือนในภูเขายาวนาน

ผิงกู๋พลันตระหนักว่าความคิดของนางในตอนนี้ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงโดยไม่รู้ตัว!

หากเป็นในอดีตตอนที่อยู่ข้างกายคุณนายเฉาผู้เฒ่า นางคงคิดว่าสตรีที่ดีไม่ควรแต่งงานซ้ำ เจียงอวี่จะแต่งงานใหม่ได้อย่างไร?

และคงคิดว่าสตรีที่หย่าร้างอยู่บ้านเดิม น

บทที่ 297 มีคนนอกมาที่หมู่บ้านหรือ?

เสิ่นชิงที่อยู่ในห้องอุ่นๆ อึ้งไป จะออกไปดูอะไร?

ลูกชายคนที่สามมักจะเสียงดังโวยวาย บ่อยครั้งเรื่องเล็กๆ ก็ตะโกนราวกับฟ้าถล่ม

แต่นางก็ยังลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมที่แขวนบนผนัง สวมแล้วเปิดม่านประตูออกไป

ลมหนาวพัดกระโชก กระทบใบหน้าจนเจ็บ

เจียงเซี่ยงหนานตะโกนด้วยความตก