บทที่ 259 ออกเดินทางไปล่าสัตว์ในป่าลึก

"ซาลาเปานี่พิถีพิถันจัง ยังใส่ไข่ห่านผัดด้วย อยากลองชิมว่ารสชาติเป็นยังไง" ฟางถิงจ้องกุ้ยฉ่ายที่หั่นแล้ว แต่รีบส่ายหน้า

ไม่ได้ คู่ครองของลูกๆ สำคัญกว่า!

หม่าเพี่ยนตี้ก็คิดเหมือนกัน พยายามควบคุมตัวเอง ไม่อาจเอาเรื่องกินมาขัดขวางเรื่องใหญ่

ย่าชิ่นพูดอย่างจริง

บทที่ 260 กลับจากการล่าสัตว์

ผู้ชายเกือบห้าสิบคน แต่ละคนแบกบ่า ถือมือ แขวนคอเต็มไปหมด ยังมีรถลากที่ทำจากไม้สองท่อน บนนั้นผูกหมูป่าตัวใหญ่อ้วนพี ลากลงมาจากภูเขา

ทั้งเด็กและคนแก่ออกมากลางลมหนาวเหน็บ แม้แต่คนบ้านเฉาก็ตามลงเขามาที่ลานว่างหน้าหมู่บ้าน ยืนดูจากระยะไม่ไกลไม่ใกล้

"ผู้ใหญ่บ้าน! ย่าชิ่น ล

บทที่ 261 แบ่งเนื้อทั้งหมู่บ้าน

หลังจากแบ่งเนื้อหมูเสร็จ แต่ละครัวเรือนยังได้รับเครื่องในหมูเกือบ 40จิน

หลังจากแบ่งเนื้อหมูป่าซึ่งเป็นไฮไลท์หลักเสร็จแล้ว ก็เริ่มแบ่งไก่ป่าและกระต่ายป่า สัตว์สองชนิดนี้มีจำนวนมากเหลือเกิน - ส่วนใหญ่เป็นผลงานของหน้าไม้!

เมื่อยกหน้าไม้ขึ้นเล็งก็ยิงได้เลย แม่นยำกว่าธ