บทที่ 216 นี่ก็คือเกาลัดนี่นา?

เสิ่นชิงนึกถึงความทรงจำที่ผู้เฒ่าเล่าว่า: สมัยเด็กกินแต่แป้งจากเกาลัดขม รอคอยแต่ข้าวจะหุงสุก

แต่ทำไมเต้าหู้เกาลัดที่เจ้ากินถึงอร่อยนัก?

คิดดูดีๆ เต้าหู้เกาลัดสีเทาๆ จริงๆ แล้วไม่มีรสชาติอะไร ยังมีรสขมนิดๆ แต่พอราดน้ำจิ้มที่ผสมซีอิ๊วขาว น้ำตาล น้ำส้มสายชู พริกเม็ดเล็ก

บทที่ 217 พระเจ้า เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าผ่านหลายเดือนที่ผ่านมายังไง

"พวกเจ้าต้องระวังตอนย่าง มันจะระเบิด! กระเด็นโดนหน้าเจ็บมาก ต้องกรีดมันก่อนหนึ่งรอย"

"ต้มกับไก่ก็ได้ ทำยังไงก็อร่อย"

"ดูต้นกล้าพวกนี้สิ พอถึงฤดูใบไม้ผลิค่อยมาย้ายกลับไป อีกไม่กี่ปีหน้าบ้านก็จะมีกิน"

"เกาลัดขึ้นหนอนง่าย พวกเราต้มให้สุกต

บทที่ 218 หวงเหลียน

"เดี๋ยวก่อน หยุดทุกคน!"

ถ้าเป็นคนอื่นตะโกนให้หยุด เด็กโตๆ กลุ่มใหญ่คงไม่ฟัง แต่นี่คือเสิ่นชิง!

คนที่ทอดปลาเล็กให้พวกเขากิน ส่งกากหมูให้พวกเขา แลกข้าวขาวให้พวกเขา ในช่วงที่มีผู้อพยพเยอะๆ ยังให้พวกเขาและน้องๆ นั่งรถลา และยังเป็นคนที่นำพ่อแม่ทั้งครอบครัวทำพู่กัน ขุดสมุนไพรหาเงิน ค