บทที่ 160 เห็นเมื่อไหร่คือวันตายเมื่อนั้น

"พี่ใหญ่"

เสียงขี้กลัวหยุดฝีเท้าจางเฉียงไว้ เขาหันไปเห็นน้องชาย จึงถาม: "มีอะไร?"

"พ่อแม่กับพี่รองถูกผีเข้า เจ้าไปตามป้าเสิ่นชิงมาจะมีประโยชน์อะไร? คราวที่แล้วที่นางรักษาจ้าวต้าก็แค่บังเอิญมียาถูกโรค และยานั่นก็ไม่ถูก ข้าได้ยินว่าต้องใช้หลายเฉียน"

จางเฉี

บทที่ 161 มีปีศาจร้ายออกอาละวาด!

"ตระกูลเฟิงบอกว่าสัตว์ร้ายก็กลัวคนนะ พวกมันไม่ค่อยเข้ามาในที่ที่มีคนอยู่ มักจะอยู่ในป่าลึกเขาสูง มีอาณาเขตของตัวเอง

ขอแค่พวกเราไม่เข้าไปในป่าลึกก็พอ อีกอย่างพวกเราก็วางกับดักได้นะ ถ้าจับสัตว์ได้ นอกจากจะได้กินเนื้อ ยังได้หนังมาทำเสื้อผ้าด้วย!"

"ใช่ ปู่ที่สองบอกว่า

บทที่ 162 เด็กคนนี้ถูกใจข้า

การเลือกผู้ประสบภัยก็มีหลักการ

ไม่ควรจนเกินไปลำบากเกินไป คนพวกนี้เหมือนคนไม่มีอะไรจะเสีย ไม่ว่าพวกเขาจะปลอมตัวเป็นคณะพ่อค้าที่ผ่านมาหรือแสดงตัวว่าเป็นขุนนางราชสำนัก ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกปล้นถูกทำร้าย

ผู้ประสบภัยต้องไม่น้อยเกินไปและไม่มากเกินไป น้อยเกินไปสืบข่าวไม่ได้อะ