บทที่ 150 เจ้าบ้าอะไร!

"หวังฟู่กุ้ย เจ้าบ้าอะไร! พวกเราออกมาจากหมู่บ้านเดียวกัน มีอาหารเท่าไหร่เจ้าไม่รู้หรือ?" จ้าวหมิงเยว่เมื่อเข้าใจเจตนาแล้ว อดไม่ได้ต้องกระโดดออกมาด่า

แต่ก่อนในหมู่บ้าน ช่วงเดือนสามถึงห้าที่ขาดแคลนอาหาร การยืมอาหารกันเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้ยามแล้ง ยังอยู่บนเส้นทางอพยพ เขามาย

บทที่ 151 พ่อแม่ที่ดีจะไม่มีวันขายลูก

เมื่อเสิ่นชิงกลับมา มีคนเล่าเรื่องที่หวังฟู่กุ้ยมาขอยืมข้าวให้พวกเจ้าฟังทันที

ฮั่วปิงรีบขอโทษก่อน: "ขอโทษทุกคนด้วย ไม่ใช่เพราะข้าทำให้ล่าช้า ตอนที่หวังฟู่กุ้ยมาหาพวกเราไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องรับอารมณ์เขาเลย"

เฟิงซิงยิ้มอย่างภูมิใจ "ไม่ได้รับอารมณ์สักหน่อย! พวกเ

บทที่ 152 จะหาฮั่วปิงได้อย่างไร?

กวนลี่เข้าใจดีว่าสิ่งที่ฮั่วปิงพูดเป็นความจริง

แม้การถูกขายไปจะเป็นเรื่องที่ทุกข์ทรมานมาก เจ้าก็ไม่อยากจะซ้ำเติมบาดแผลของฮั่วปิง จึงหาข้ออ้างปลอบใจว่า "บางทีพ่อแม่ของเจ้าอาจจะมีเหตุผลจำเป็นก็ได้นะ

เพื่อให้เจ้ามีทางรอด จึงจำใจต้องขายเจ้าไป พวกเขาก็คงไม่อยากทำ"

ฮั่ว