บทที่ 143 ข่าวที่เซี่ยชิงซานนำกลับมา

เจียงอิงรอด้วยความกระวนกระวาย

พวกเขาอยู่ระหว่างเมืองอันผิงและเมืองชิงเหอ ระยะทางไม่ต่างกันมาก ทหารจากเมืองชิงเหอมาถึงตอนเย็นและใช้เวลาสองชั่วยามกว่าจะไป ตอนนี้ผ่านไปอีกกว่าสองชั่วยาม ทำไมเซี่ยชิงซานยังไม่กลับมา?

เจียงอิงเดินไปที่ปากทางแล้วชะเง้อมองเป็นระยะ

เมื

บทที่ 144 ผู้อพยพขอทาน

เมื่อกลุ่มของเสิ่นชิงมาถึงเมืองอันผิง ก็ผ่านไปสองสามวันหลังจากผู้อพยพทุบทำลายปล้นสะดม

แต่ไม่ว่าจะบนถนนหลวงหรือถนนชนบท ที่ไหนก็มีผู้อพยพที่หิวจนผอมซีดไปหมด บางคนนอนกุมบาดแผลบนพื้นร้องโอดโอย บางคนขุดผักป่า ส่วนใหญ่นั่งบนพื้นดิน จ้องมองไกลๆ ด้วยสายตาว่างเปล่าชาชิน

เมื่อเห็นขบว

บทที่ 145 พบกับตระกูลจางและหวังอีกครั้ง

เมื่อจ้าวหมิงเยว่ที่พูดเก่งไม่อยู่ พวกผู้ชายส่วนใหญ่เงอะงะไม่รู้จะพูดอย่างไร สุดท้ายย่าชิ่นที่อายุมากที่สุดจึงออกมาพูด: "ทุกท่าน พวกเราไม่ผอมเพราะจับปลาเป็น!

ไม่เพียงจับปลาเป็น ยังสามัคคีกันมาก ปลาที่จับได้ทุกคนกินด้วยกัน ถึงได้มีเนื้อหนังและประหยัดเสบียงไปไ