บทที่ 135 พวกมันมาแล้ว

ชาวบ้านเจ็ดหลี่ก็รอให้ถึงค่ำเช่นกัน

หลายวันมานี้พวกเขาตัดไม้ไผ่ผ่าปล้องทุกวัน ชำนาญมาก ตอนนี้ทำไม้แหลมยิ่งง่ายมาก

ผู้หญิงเตรียมอาหารเย็นและอาหารดึก ผู้ชายทุ่มเทกับการผ่าไม้ไผ่ ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นก็เตรียมเสร็จแล้ว

กินอาหารเย็นร้อนๆ อิ่มหนำ ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมืด แต่ยังไม่พอ

บทที่ 136 เผชิญหน้าศัตรู

เสิ่นชิงเดินไปข้างๆ ฮั่วปิง กระซิบเบาๆ ว่า: "ข้าจะออกไป ที่นี่ฝากเจ้าดูแลด้วย"

นางต้องรีบออกไปก่อนที่พวกนั้นจะล้อมได้ แล้วอ้อมไปโจมตีรังของพวกมัน

ฮั่วปิงเป็นห่วงมาก: "ท่านแม่ ท่านไปคนเดียวอันตรายเกินไป ให้ข้าไปด้วยเถิด!"

ท่านแม่บอกว่าเรื่องที่นางไม่อยู่ห้ามบอกใคร ส่วนคร

บทที่ 137 เก็บเกี่ยว

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังสนั่น เสิ่นชิงก็เห็นเงาคนในรถม้าฝั่งตรงข้ามรีบมุดออกมา

สวมเสื้อคลุมยาวพร้อมผ้าโพกหัวสี่เหลี่ยม ไว้หนวดเคราบริเวณคาง ชัดเจนว่าแต่งตัวแบบนักปราชญ์

เสิ่นชิงตกตะลึง นางคิดมาตลอดว่าพวกนี้ล้วนเป็นชาวบ้านที่หมดหนทาง ไม่คิดว่าจะมีนักปราชญ์ด้วย

นางเห็นเขายืนบนร