บทที่ 124 ครอบครัวโจวต้าซานเข้าร่วมหมู่บ้านเจ็ดหลี่

ฤดูร้อนที่ร้อนระอุ เสียงจักจั่นแสบแก้วหู เหงื่อหยดใหญ่ๆ หยดลงจากหน้าผาก แต่โจวต้าซานกลับรู้สึกเหมือนทั้งตัวอยู่ในความหนาวเหน็บ

เขารู้สึกหนาวสั่น ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างทรงตัวไม่อยู่

เขามองหลิวเฉิงและชาวบ้านที่อยู่เบื้องหลังหลิวเฉิง ถามอย่างไม่

บทที่ 125 จ้าวต้ามีไข้ตอนดึก

ครอบครัวโจวไม่คิดว่าคนหมู่บ้านเจ็ดหลี่ไม่เพียงไม่รังเกียจหรือกลั่นแกล้งพวกเขา แต่กลับต้อนรับอย่างอบอุ่น

บ้านนี้ส่งฟืนมา บ้านนั้นส่งน้ำมา แม่บ้านยังใจดีพาพวกนางไปตัดผักเบี้ย บอกว่าเสิ่นชิงได้ยินหมอบอกว่ากินเยอะๆ ดีต่อร่างกาย

เสิ่นชิงที่พวกเขารู้จัก เป็นพี่สะใภ้แท้ๆ ขอ

บทที่ 126 ยิ่งมากยิ่งดี

เสิ่นชิงและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงเมื่อเห็นปลาเต็มถังน้ำสองใบใหญ่ที่จ้าวหู่แบกมา

ในนั้นมีทั้งปลาใหญ่ปลาเล็ก กุ้งน้ำจืด หอย และหอยแมลงภู่ เห็นได้ชัดว่าเอามาให้ทั้งหมดโดยไม่เหลือไว้ให้ตัวเองเลย

จ้าวหู่เกาหัวอย่างเขินๆ พูดอึกอักว่า "เมื่อคืนจับปลาใหญ่ไม่ได้ มีแต่ปลาเบญจพรรณกับหอ