บทที่ 122 แยกทาง ความสุขระงมทั่วหน้า

"คนหมู่บ้านเจ็ดหลี่ของพวกเขาล้มป่วย ทำไมต้องมาถ่วงเวลาของหมู่บ้านสิบหลี่! พวกเราไม่รอ!"

"หมู่บ้านเจ็ดหลี่มีคนเกือบสองร้อยคนแล้ว บาดเจ็บคนหนึ่งต้องรอ ถ้ามีคนล้มป่วยอีกจะทำอย่างไร? ล้มป่วยติดต่อกัน พวกเราจะต้องรอตามไปเรื่อยๆ หรือ?"

"พูดถูก!"

โจวต้าซานยิ้มขมขื่

บทที่ 123 การรวมกลุ่มใหม่ของหมู่บ้านเจ็ดหลี่และหมู่บ้านสิบหลี่

พวกเขาคิดว่าเจียงหยางจะต้องพยายามรั้งสามสิบกว่าคนจากสองครอบครัวของพวกเขาไว้อย่างสุดความสามารถ

เจียงหยางคงตระหนักถึงการตัดสินใจผิดของเขาแล้ว ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะมีครอบครัวอื่นในหมู่บ้านไปกับพวกเขาด้วย เขาจะได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของเขามา

บทที่ 124 ครอบครัวโจวต้าซานเข้าร่วมหมู่บ้านเจ็ดหลี่

ฤดูร้อนที่ร้อนระอุ เสียงจักจั่นแสบแก้วหู เหงื่อหยดใหญ่ๆ หยดลงจากหน้าผาก แต่โจวต้าซานกลับรู้สึกเหมือนทั้งตัวอยู่ในความหนาวเหน็บ

เขารู้สึกหนาวสั่น ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างทรงตัวไม่อยู่

เขามองหลิวเฉิงและชาวบ้านที่อยู่เบื้องหลังหลิวเฉิง ถามอย่างไม่