บทที่ 67

สวีเชิงจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ฝันคือเมื่อไหร่

และเขาคิดว่าความฝันคืนนี้ อาจจะนับไม่ได้ว่าเป็นความฝันจริงๆ

ถังจือในอ้อมกอดเขาเหมือนภาพพื้นหลัง ที่อยู่ตลอดการนอนหลับของเขา

ตั้งแต่หลังจากมีเพศสัมพันธ์เสร็จ มีเหงื่อซึมในยามดึก จนถึงเช้าตรู่ที่ถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ฟังดูคุ้นหู

ภา

บทที่ 68

ผ้าม่านปิดอยู่ ในห้องยังมืด

ถังจืออยู่ในภวังค์นอนอยู่ในผ้าห่ม สวีเชิงไม่ได้อยู่ข้างเขาแล้ว เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดเบาและเร็วดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

ถังจือไม่ได้ลืมตา นอนต่ออีกสักพัก ได้ยินเสียงสวีเชิงพูด

สวีเชิงลดเสียงลง พูดว่า "ได้" และ "ได้"

ถังจือค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เห็นสวีเชิงนั่งอยู่บนโซ