บทที่ 199 ซ่อนเร้น

ผลินกอดปยุตมาเป็นเวลานาน ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรต่อกันสักคำ จนกระทั่งฝนหยุด ไวน์หมดไป ปยุตลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซออกจากสุสานเหมือนศพเดินได้

เธอตามเขาไปเหมือนเงาของเขา แต่เขาไม่เคยหันมองกลับไปที่เงาของเขาเลย

เข้าไปนั่งในรถของเขา เขายังคงไม่พูด ในเวลานี้เขาแค่อยากอยู่คนเด

บทที่ 200 ซ่อนเร้น

ชื่นใจลุกขึ้นด้วยความโกรธและวิ่งเข้าไปในห้องนอน กระแทกประตูปิด ไวภพลูบหน้าผากพลางถอนหายใจ เดินไปเคาะประตู “ชื่นใจ คุณเปิดประตูหน่อยได้ไหม คุณจะไม่ฟังผมพูดให้จบก่อนเหรอ คุณเปิดประตูก่อน ผมจะบอกคุณว่าจะผมพูดว่าอะไร”

“ฉันไม่อยากได้ยิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเราแยกกันอยู่ คุณพ

บทที่ 201 ความลับที่ซ่อนไว้

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ปล่อย!”

ปยุตเห็นว่าต้องใช้ไม้แข็งจะดีกว่า พลางดึงแขนของเธอออกไป อีกมือหนึ่งบิดลูกบิดประตูเปิดออก เดินก้าวเท้าอาดๆออกไป

ผลินไม่อาจทนดูเขาเดินจากไปอย่างนั้นได้ รีบจ้ำอ้าวเดินมาตรงหน้าเขา ทันใดนั้นเธอก็ยื่นทั้งมือและขาขวางเขาเอาไว้ดังปลาหมึ