บทที่19 หายไปก็ดี

“ผมไม่รู้!”ปยุตตอบอย่างหงุดหงิด นั่งลงบนโซฟาและหันไปสั่งคนรับใช้ “น้ำ”

“ไม่รู้? แกกลับบ้านไปกับเธอ แกจะตอบว่าไม่รู้ได้ยังไง”

คุณนายท่านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ ลูกชายคนนี้นี่ ช่วยอะไรไม่ได้เลย

ปยุตดื่มน้ำ เห็นได้ชัดว่าขี้เกียจที่จะตอบ คุณนายท่านร้อนใ

บทที่20 กล้าที่จะขี่บนหัวของเขา

ผลินมาที่บ้านของชื่นใจ เมื่อพบกัน ชื่นใจจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางของเธอแล้วถามว่า“นี่มันอะไรกัน ไม่ใช่ว่าถูกไล่ออกมาทั้ง ๆ ที่เพิ่งแต่งงานนะ”

“ไม่ใช่หรอก”

เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนระโหยโรยแรง แล้วลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องเงียบ ๆ

ชื่นใจเป็

บทที่21 ไม่สามารถควบคุมปากได้

ผลินกำลังจัดคัดแยกหนังสือที่เธอนำกลับมาจากที่บ้านพ่อแม่ของเธอ ประตูที่อยู่ด้านหลังของเธอถูกเปิดออกอย่างแรง

ปยุตก้าวเข้ามาคว้าแขนเธอและตั้งคำถามด้วยความโกรธ“ไม่ได้ปีกกล้าขาแข็งแล้วเหรอ ยังกลับมาที่นี่อีกทำไม”

เธออึ้งแล้วตอบกลับไปแผ่วเบา“ฉันแค่ไ