บทที่ 147 ความรักในภูเขาหลวง(3)

“ฉันทานแล้วกลับมาให้คุณจ่ายยาได้ไหม”

คุณหาฉันไม่เจอหรอก ทุกที่คือบ้านของฉัน วันนี้อยู่ที่นี่ พรุ่งนี้ก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน

ซินแสฮั่นจัดยาให้เธอเสร็จแล้ว ต่อมาหยิบกระดาษเปล่าเขียนใบสั่งยาให้เธอ ผลินรับมาอ่านดู บนกระดาษเขียน ว่า“โกฐขี้แมว15 กรัม ตัง

บทที่ 148 ไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ฟ้าค่อยๆมืดลง ลมเบาๆพัดไปพัดมาที่คนทั้งสองบนยอดเขา ปยุคก้มหัวมองผลินในสายตา หลับสนิทแล้ว เขาไม่ รบกวนเธอตื่น เปลี่ยนท่าแล้ว ให้เธอหลับสบายขึ้นหน่อย

ยากที่ใจของผลินจะได้ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าสักครั้ง ครั้งนี้หลับไปเกือบสองชั่วโมง ตื่นขึ้นมา มืดสนิทไป หมด