บทที่ 129

งานแซยิดลึกลับ(1)

/

ผลินมองเขากลับมาแบบนี้ ภายในใจรู้สึกตื่นเต้นดีใจ แต่ทำปากแข็งพูดว่า“ไม่ใช่เรียกให้คุณออกไปแล้วหรือ ทำไมยังกลับมาอีก”

ปยุตมองเธออย่าวตั้งใจ ค่อยๆยื่นมือออกไป เช็ดรอยคราบน้ำตาที่จมูกของเธอ พูดห่างๆว่า“หากว่าผมไปจริงๆ แบบนี้ กลัวว่าคุณจะไม่ให้อภัยผมอ

บทที่ 130

บทที่130 งานแซยิดลึกลับ(2)

/

เธอกังวลใจ รีบอธิบายก่อน“ชื่นใจ เธออย่าเข้าใจผิด เมื่อกี้ฉันเกือบจะล้มลงไป ไวภพบังเอิญผ่านมาช่วยพยุงฉันไว้”

ชื่นใจยิ้มๆอย่างเจ็บปวด“เข้าใจผิดอะไร ฉันมีสิทธิ์อะไรมาเข้าใจผิดพวกคุณ อย่าพูดแบบนี้อีก”

ไวภพเดินมาหาพวกเธอสองคน เอางา

บทที่ 131

คนที่มีชีวิตเหมือนพระเจ้า(1)

ปยุตรู้สึกไม่ดี แยกกันในตอนเช้าแล้วแต่ในตอนเย็นก็ยังเจอกันอีก

แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ยังรู้สึกว่ามันยากที่จะหลีกเลี่ยงความสงสัยเล็กน้อยพวกนี้

“ฉันไม่ได้บอกว่าคุณมาที่นี่กับเธอ คุณกังวลอะไร รู้สึกผิดเหรอ”

“ผมไม่ได้รู้สึกผิด ผมกลัวว่า