บทที่ 1 น่าอับอาย

“เป็นเด็กผู้หญิงถ้าตัวเองยังไม่รัก ก็คงไม่มีใครมารักเธอ” ครูประจำชั้นพูดหนึ่งประโยคก่อนเลิกเรียน เจียนเจียหรูนั่งอยู่แถวหลังสุด เพื่อนทั้งห้องก็ต่างหันกลับมามองที่เธอ “เมียน้อยเมื่อโดนจับได้ก็คือความน่าอับอาย นี่จะเป็นราคีไปตลอดชีวิต พ่อแม่ให้กำเนิดพวกเธอมา ไม่ใช่ให้พวกเธอมาเหยียบย้ำตัวเอง” เพื่อนๆ ร่วมชั้นก็หันไปมองเธออีกครั้งพร้อมๆ กัน “เข้าไปแทรกครอบครัวคนอื่น หรือเพราะเงินจึงสามารถไปอยู่ในอ้อมอกของผู้ชายที่อายุมากจนเป็นพ่อของตัวเองได้ เงินที่ได้มาจากอะไรแบบนี้ใช้แล้วจะมีความสุขไหม?” เจียนเจียหรูเริ่มไตร่ตรอง ในถุงใหญ่ที่ตัวเองหิ้วอยู่มีของที่ฟุ่มเฟือยมากเกินไปไหม?

“ฉันหวังว่าเพื่อนๆ จะสามารถปรับทัศนคติทั้งสามได้ การเป็นคนต้องมีคุณธรรม ชีวิตวัยรุ่นนั้นสั้น เราจะใช้ชีวิตวัยรุ่นมาแลกกับสิ่งของก็เหมือนดอกไม้ไฟ พอหมดความสวย ก็ไม่มีอะไรเหลือ ครูประจำชั้นมองไปที่เจียนเจียหรู ก็บอกเลิกเรียน” ของแบรนด์เนมในถุงใหญ่ที่เจียนเจียหรูหิ้วอยู่ ก็หอบหิ้วกลับมาที่ห้องนนอน พอกำลังจะเรียบจบ เพื่อนในห้องต่างก็วุ่นวายกับการหางานทำ แม่แต่เธอที่ช๊อปปิ้งแต่ของแบรนด์เนมร้านนู้นร้านนี้ เรียกได้ว่าเก๋ไก๋ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว เพราะเธอหางานทำได้แล้ว เป็นองค์กรระดับโลก 500 อันดับแรก ตอนที่ฝึกงานอยู่ก็ได้เงินเดือนของพนักงานปกติ ยังมีงานพิเศษให้รับทำได้อีก

หลินถิงแต่งรูปอยู่ในคอมพิวเตอร์ ทำให้รูปในประวัติส่วนตัวสวนขึ้นอีกหน่อย แล้วพูดว่า : เจียนเจียหรู เธอคนเดียวที่จำให้ทุกอย่างดีขึ้น แฟนของเธอออกจะเจ๋ง เป็นเจ้าของร้าน รู้จักคนก็เยอะ เส้นสายก็เยอะ ช่วยพวกเราบ้างสิ ในห้องนอนมีกันอยู่ 6 คน ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย จ้องมองไปที่เจียนเจียหรู

เจียนเจียหรูใส่ชุดสีขาว ใส่สร้อยไข่มุกที่พึ่งซื้อมา ส่องกระจกเห็นตัวเองสวยราวกับดอกบัวขาว ยิ้มแล้วพูดว่า : “กลับไปฉันจะลองดู” ตั้งใจแต่งตัวดีเป็นธรรมดาที่ต้องมีนัดเดท ดูเวลาก็ใกล้ถึงเวลาแล้ว รีบถือกระเป๋าออกไปจากหอพัก เดินไปครึ่งทาง ก็กลับไปเอาของ พอถึงหน้าประตูก็บังเอิญได้ยินเสียงข้างใน “หญิงสาวอายุ 20 กว่าหาผู้ชายอายุ 50 กว่ามาเป็นแฟน นี่ช่างเป็นปัญหาของโลก” “ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ธรรมดาไม่ได้สวยมาก ถ้าเกิดว่าไม่ได้เป็นตาแก่อายุ 50 กว่า ใครจะมาชอบเธอ?” “คนทั้งห้องเข้าก็รู้ทั้งนั้นว่าคำที่ครูประจำชั้นพูดอ่ะ พูดให้ใครฟัง? แต่ทุกคนเป็นคนดี ทำแกล้งเป็นไม่รู้ เหอะๆ ความละลายใจสักนิดก็ไม่มี” “ถ้าหากมีความละอายทำไมถึงไปเป็นเมียน้อยคนอื่นละ?”

เจียนเจียหรูหันกลับไป ไปเดินที่สนามหญ้ารอบแล้วรอบเล่า รับไม่ได้ เธอรู้สึกแย่มาก โทรศัพท์ที่หยิบออกมาจากกระเป๋า ตรึกตรองอยู่นาน สุดท้ายก็โทรหาเจ้านาย : “วันนี้ฉันไม่อยากไปแล้ว” “ทำไมละ?” “เด็กคนอื่นก็มีคนมารับกันหมด” คนในโทรศัพท์ “อืม” คำเดียว แล้วก็วางสายไป ดูสิ , ความรู้สึกในการทำธุรกิจก็เย็นชาแบบนี้ เจียนเจียหรูถอนหายใจ สมองส่วนลึกมึนตึบไปหมด ถ้าครอบครัวพัง ถ้าเธอไม่เป็นแค่นางสาวเจียน ถ้าหาก…..ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น “ออกมา รถจอดอยู่ที่หน้าโรงเรียนของเธอ” ไม่ต้องสงสัยเลย นี่เป็นสายของเจ้านาย พอพูดจบก็ไม่มีโอกาสให้เจียนเจียหรูพูดอะไรเลยก็วางสายไป

บทที่2 วางตัวเป็นคนรวย

เจียนเจียหรูพึมพำอยู่ในใจ ขอร้องอย่าให้เป็นเป็นลุงอายุ50กว่านั่นมารับตัวเองเลย ออกจากประตูมา เห็นรถสปอร์ตที่หรูหราหาอะไรเทียบไม่ได้ กรี๊ด! รถสปอร์ตจอดอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน เจียนเจียหรูยืนนิ่ง สองตาจ้องไม่กะพริบแล้วจ้องไปที่ไฟของรถ อยากจะหักไฟรถยนต์ลงมาเลย ตั้งแต่หลังจากเจ้านายรู้ว่าตรงกลางของไฟรถยนต์ฝังเพชรสองน้อยยี่กะรัต ทุครั้งที่เธอเห็นรถคันนี้ ก็คิดถึงว่ารถนี่ทำขึ้นมาได้ยังไง ทุกที่เธอเห็นรถคันนี้ “ขึ้นรถ” ในน้ำเสียงของเจ้านายเต็มไปด้วยความเย็นชา เจียนเจียหรูตัวสั่นไปหมด รีบขึ้นรถ ตั้งใจเปิดกระจกประตูลง ก็ยอมรับสายตาที่อิจฉาริษยาของคนรอบข้าง ความรู้สึกนี้ช่างฟินสุดๆ ไปเลย ในขณะกำลังฟิน ก็ถูกคนอื่นถ่ายรูปไว้ เจียนเจียหรูดีใจได้ไม่นานก็เริ่มกระสับกระส่าย ถึงแม้พวกเขาสองคนจะเป็นเพียงธุรกิจก็ตาม “ไม่ดีใจหรอ? เงินไม่พอใช้?” มองไปที่หญิงสาวที่หน้าซีด เฮ่อหยินถามดู เจ้านายก็คือเจ้านาย หนีไม่พ้นเงินคำนี้จริงๆ

เจียนเจียหรูส่ายหัว แกล้งทำเป็น แกล้งๆ พูด : “แค่คิดว่าชีวิตในโรงเรียนจะสิ้นสุดลง ก็เสียใจจนแทบจะรับไม่ได้เลย” “เธอโกหกเก่งใหญ่แล้วนะ คะแนนของเธอ ไปจากโรงเรียนได้เธอก็น่าจะต้องตีกลองอย่างดีใจออกไปเลยหล่ะ”

“……”

ไม่ปากเสียสักแปบนึงจะตายหรือไงหะ!

สองคนมาพบเจอกับได้คือเวรกรรม เวรกรรมก็ต้องมีที่มาเห็นเจียนเจียหรูตกต่ำถึงกับต้องมีคนเลี้ยงขนาดนี้ ตอนแรกเธอก็เป็นคนที่มีฐานะ แต่เสียดายที่บ้านมาล้มละลาย บริษัทก็ปิดกิจการ แม่เลี้ยงเอาสมบัติในบ้านไปหมด พ่อรับไม่ได้ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็เลยฆ่าตัวตาย ในขณะที่เจียนเจียหรูไปหาแฟนหนุ่มเพื่อต้องการคำปลอบใจ เห็นแฟนหนุ่มกับเพื่อนสนิทอยู่บนเตียงด้วยกัน พระเจ้าเห็นเธอน่ารักแกนักหรือไง เอาให้หนักๆ เลยดีไหม? เจียนเจียหรูถามพระเจ้าบนฟ้า! แต่ว่าก่อนจะฆ่าตัวตาย ต้องบ้าคลั่งสักหน่อย เสียงดังในบาร์ทำให้เธออยากจะกลับบ้าน พอคิดอีกแง่ เธอจะพบพระเจ้าแล้ว ผู้ชายสักคนก็ไม่เคยเจอ น่าเสียดายจริงๆ เธอหน้าด้านเข้าไปเดินรอบนึง ก็มองไปเห็นผู้ชายที่นั่งอยู่ที่มุมดื่มเหล้าอยู่คนเดียว หน้าตาดีกว่าผู้หญิงซะอีก ดูแล้วก็เป็นหนุ่มโฮส! เธอรวบรวมความกล้า เดินเข้าไป หยิบบัตรออกมาจากอกใบนึง วางไปที่หน้าผู้ชายคนนั้น พระเจ้ารู้ว่าตอนนั้นเธอกลัวแค่ไหน ในบัตรยอดเงินเหลือไม่ถึงร้อย ถอนออกมาก็ไม่ได้ เธอแค่วางตัวเป็นคนรวยเท่านั้นแหละ หาหนุ่มโฮสดีๆ สักคน ถึงตายก็ตายตาหลับแล้วแหละ ถ้าผู้ชายคนนี้ต้องการเงินก่อนถึงจะยอมไปนอนกับเธอจะทำยังไง? เจียนเจียหรูกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย ผู้ชายมองหน้าขึ้นมา มองเหล่มาที่เธอ ยิ้มแห้งๆ กลางคืน เธอร้องทั้งคืนเลย ไม่ได้ฟินแต่เจ็บต่างหาก!

ตอนเช้าตื่นขึ้นมา แย่ตรงที่ไม่มีเงินจ่ายให้หนุ่มโฮส เธอตัดสินใจเป็นคนเริ่มก่อน ดูถูกลีลาของหนุ่มโฮสว่าแย่ พูดจนหนุ่มโฮสหน้าแดงหูแดงไปหมด เธอแค่คิดจะเบี้ยวเฉยๆ อย่างไรก็ตามหนุ่มโฮสก็โกรธมาก ตัดสินใจจะเลี้ยงดูเธอเพื่อที่จะฝึกเรื่องบนเตียง พึ่งมารู้ที่หลังว่าผู้ชายคนนี้ชื่อเฮ่อหยิน ได้ยินมาจากประธานว่า เขาเป็นคนที่เทพพระเจ้าสร้างคนตั้งใจแกะสลักมาเลย กับตัวเองที่ใช้ก้านหลิวสะบัด ก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาใช้เธอเป็นที่ฝึกลีลารัก ฝึกเรื่อยมาเป็นเวลาสามปี

บทที่3 เธอทำหมาที่บ้านท้องหรอ

เป็นคู่นอนแต่ก็ไม่ได้เปล่าประโยชน์ เฮ่อหยินจ่ายเงินที่พ่อเธอเป็นหนี้ให้ทั้งหมด ยังซื้อบ้านให้เธอ และยังให้เงินกับเธอทุกเดือน ที่แท้ที่ทำดีกับเจียนเจียหรูก็เพราะอยากพาเธอไปขายในตลาดมืด!

ตายเสียยังดีกว่า “แยกไม่ได้ อยากจะเห็นคุณไปตลอดชีวิต” นอกจากขะไม่ต้องทำงานหาเงินแล้ว เจียนเจียหรูก็ต้องการที่จะเรียนเพิ่มความรู้ให้ตัวเองด้วย น่าเศร้าที่เจ้านายใจร้ายมาก ทุกวันเปลี่ยนลวดลายที่ทำกับเธอ เวลาเข้าเรียนก็นอนหลับ จะเรียนรู้เรื่องได้ยังไง? พอคิดถึงเส้นเลือดก็สูบฉีด เจียนเจียหรูอดไม่ได้ที่จะคิดถึงอดีตและโทษเขา “คะแนนฉันไม่ดีหรือเป็นเพราะนาย?” เจ้านายยิ้มแบบมีเลศนัย : “อืมม ฉันต้องรับผิดชอบ ถ้างั้นหาครูมาสอนพิเศษให้เธอแล้วกัน” เจียนเจียหรูรีบหุบปาก เห้ออออ เธอก้มหน้าก้มตา เฮ่อหยินหน้าหล่อๆ นั่นไม่ยิ้ม เขายิ้มทีนึงดอกไม้บานเลย เจียนเจียหรูนอนกับเขาสามปี หน้าตาดูมีน้ำมีนวล ทุกครั้งที่เขายิ้ม เธอก็จะเป็นเด็กดีขึ้นมาทันที เฮ่อหยินพาเธอมาดินเนอร์ที่ร้านอาหารหรู ความสนใจของเจียนเจียหรูก็อยู่บนอาหารในจาน “วันนี้เรามาฉลองอะไรกันหรอ” เฮ่อหยินเงยหน้าขึ้นมา ความหล่อความนิ่งของเขาตาที่ดำเหมือนหมึกมองจ้องมาที่เธอ เขาก็ยังไม่มีความรู้สึกใดใดออกมา ทำให้คนที่ถูกมองเหมือนถูกสะกด เจียนเจียหรูตาขาวและตาดำหันไปหันมา ปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลง “คุณได้งานใหญ่หรอ?” “ฉลองครบรอบบริษัท?” “เป็นวันเกิดปู่ย่าพ่อแม่ลุงป้าคุณ?” “เธอท้องหรอ?” เฮ่อหยินตบโต๊ะ ไม่แรงและไม่เบาเกินไป เจียนเจียหรูตกใจ ตกใจว่าพูดอะไรผิดไปหรอเปล่า รีบแก้ตัว “เธอทำหมาที่บ้านท้อง?” เฮ่อหยินยิ้ม : “เรารู้จักกันสามปีแล้ว” เจียนเจียนหรูฟุ้งซ่าน เจ้านายนี่คุณเอาใจตัวเองไปไหม? ครบรอบหนึ่งไม่ฉลอง ครบรอบสองปีไม่ฉลอง อยู่ดีๆ ปีที่สามมาฉลอง? ขับรถกลับบ้าน ในรถยนต์ไม่ต้องเปิดแอร์เย็น แต่ว่าเฮ่อหยินไม่ทำตามที่เธอขอกลับเปิดแอร์เย็นมาก เจียนเจียหรู มองไปหน้าที่เย็นชานั่น ก็ไม่กล้าพูด ได้แต่ใช้ตาแป๋วๆ จ้อง ด้วยความรักลึกซึ้ง เขาดึงเนกไทที่คอออก : “เธอละสายตาไม่ได้หรอ” เฮ่อหยินเม้มปาก เขายิ้มละลายจนวิญญาณของเจียนเจียหรูโดนดึงออกไปแล้ว พอดึงสติกลับมาได้เจียนเจียหรูก็รีแลคลง ชมตัวเองว่าสมบรูณ์แบบแล้ว พูดมาถึง เฮ่อหยินหล่อมาก คิ้วราวกับวาด เดินไปที่ไหนก็มีอาร่า เขาจะมาเลี้ยงตัวเองทำไม? เธอเคยเดาว่าเฮ่อหยินคงจะเอาชาติตระกูลมาเลือก แต่งงานกับลูกสาวที่ครอบครัวเทียบเท่ากัน ถึงแม่จะสวยแต่หยิ่ง สองคนก็ต่างเคารพกัน นอนเตียงเดียวกันแต่มีความฝันที่แตกต่างกัน เขาเลยออกมาหาเศษหาเลยข้างนอก เหมือนตัวเองที่เป็นผู้หญิงอ่อนแอ หนึ่งไม่กล้าทำ สองไม่กล้าทะเลาะ ได้แต่ใช้คำพูดดีๆ ใช้ความอ่อนโยน เพื่อเติมเต็มส่วนขาดหายไปเจียนเจียหรูยิ่งคิดยิ่งเข้าใจว่าเป็นแบบนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นทำไมถึงอยู่ด้วยกันสามปีแล้วละ เธอยังไม่โดนเมียหลวงมาตบเลย?