ตอน 87
นางรำ
บทที่ 87
บทที่87
ภิไธยยังอยู่ในห้องหนังสือ เขามีเอกสารมากมายที่ติดเอากลับมาบ้านเพื่อทำความเข้าใจ อยู่ๆ เมื่อชนาปรากกฎตัวเข้ามาถึงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครเข้ามาบอกเตือนเขาล่วงหน้า ชายหนุ่มนึกขุ่นเคืองอยู่เหมือนกันแต่สีหน้าของเขายังคงเป็นปกติ เขาสามารถลุกไปต้อนรับหล่อนได้
“มีอะไรรึ”
หล่อนเดินเลยเขาอ
ตอน 88
บทที่ 89
บทที่89
“น่าขันไหม...” ภิไธยหัวเราะกร้าวๆ ดวงตายังบ่มเอาไว้ด้วยความเจ็บช้ำยิ่งยวด สองมือประคองแก้วเหล้าเอาไว้ นานๆ ทีระวีจึงจะได้เห็นภิไธยดื่มแต่เช้า...ดื่มอย่างตั้งอกตั้งใจจะให้เมามายลงไป เขาได้แต่เงียบกริบรับฟัง แล้วก็ไม่รู้จะพูดแทรกตอนไหนอีกด้วยนอกจากปล่อยให้นายจ้างพร่ำรำพันความในใจไปเ
ตอน 89
บทที่ 90
บทที่90
นั่นปะไร...เพียงแกล้งลองใจเขานิดเดียว เธอก็ได้ยินซุ่มเสียงอ่อนโยนนัก เมื่อเอ่ยชื่อหญิงสาวออกมาเหมือนเขาเก็บเกนเกดเอาไว้ในซอกมุมลึกๆ อบอุ่นของหัวใจเขาเอง
เธอใจหายแทนชนา...หนักใจแทนชนา...ห่วงใยวันข้างหน้า ตราบใดที่ผู้ชายมีผู้หญิงอื่นแอนซ่อนเอาไว้นั่นคือสัญญาณของอันตรายอย่างร้ายกาจ..