บทที่ 109

บทที่109

เกนเกดพริ้มตาหลับลง หล่อนไปไม่ไหวแล้ว มันเจ็บร้าวไปตามเนื้อตัว...หล่อนฟุบอยู่กับพื้น ปากแตก เลือดกบปาก แล้วหล่อนก็ตัวแข็งทื่อ เมื่อเขาลงนั่งยองๆ ตามมา แตะไล้ไปตามเนื้อตัวของหล่อน...ขนตามตัวของเกนเกดลุกชันกับสัมผัสนั่น หล่อนห่อตัวเองอยากมีฤทธิ์ย่อตัวเองให้เล็กจิ๋ว ให้พ้นจากมือสกปร

บทที่ 110

บทที่110

“แมว...”

น้ำเสียงของคุณหญิงชมนาดเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธอย่างที่ชนาเองก็ไม่เคยจะได้เห็นบ่อยครั้งนัก หล่อนสะท้านเยือก ที่ทำให้เธอโกรธถึงเพียงนี้ “นี่หากไม่ใช่ลูก แม่จะไม่ขอมองหน้าอีกเลยนะ” เพราะเธอไม่ยอมมองหน้าเจ้าบ้านด้วยความชิงชัง “ทำไมถึงทำเหมือนคนสิ้นคิด...รู้บ้างไหมว่ายิ่งทำ

บทที่ 111

บทที่111

เขายืนนิ่งไม่รู้จะพูดอะไร แม้สิ่งที่อยากจะทำก็คือตบตีหล่อนให้สาแก่ใจในสิ่งที่หล่อนได้ทำ แต่เขาก็ทำไม่ลงเหมือนกน ตอนนี้เขาเย็นพอแล้วด้วย...จะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะทำแบบนั้นอีก

“แมวขอโทษ...” หล่อนสะอึกสะอื้นอีก

เขาสะบัดขาออก ทำให้ชนาผวา หล่อนแทบจะคลานตามติดมา

คลานมาบนพื้นพรมหนาๆ ท