บทที่ 447

บทที่447

“ฉันผิดไปแล้ว……”

บรรยากาศที่อึดอัดถูกทำลายไปด้วยเสียงขอโทษของเหซิงโม่ เขาก้มหน้าพูดขอโทษอย่างสำนึกผิด

ซือจิ้งสวนฝันก็คิดไม่ถึง ว่าเหซิงโม่คนนี้ที่เคยดื้อรั้นเย่อหยิ่งใจร้อนไม่ฟังใครยืนอยู่หน้าตัวเอง กลับยังมีวันที่ยอมอ่อนข้อก้มหน้าพูดขอโทษด้วยอีก

ถึงในใจของเธอจะมีความโกรธความแค้น

บทที่ 448

บทที่448

ซือจิ้งสวนรู้สึกเพียงอบอุ่นในใจ นี่คือความรักที่เธอรับรู้อย่างชัดเจนจากเหซิงโม่ในตลอดที่ผ่านมา

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซาบซึ้ง คนพวกที่อยู่ตรงหน้าก็ยากจะรับมือได้มาก็พอแล้ว

คนพวกนี้รวมตัวกันมาชกต่อยเหซิงโม่อย่างไร้สัจจะจนชิน

เหซิงโม่ ซูซีมู่รวมไปถึงลู่ยู่นี้ได้รับการฝึกแบบมืออา

บทที่ 449

บทที่449

พวกอันธพาลช่างคุยโวโอ้อวดไม่ละอายใจจริงๆ ลู่ยู่แสยะยิ้ม นั่งลง แล้วตบหน้าอันธพาลเบาๆ สองสามที พูดเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม”ถ้าแน่จริงแกพูดคำพูดของแกเมื่อกี้อีกรอบสิ”

“มีอะไรไม่กล้าพูดซ้ำ รอกูออกมาจากสถานีตำรวจก่อน แกเตรียมตัวรอเจอกูได้เลย”หัวหน้าอันธพาลพูดซ้ำอย่างรนหาที่ตาย

“เพียะ”ฝ่า