บทที่47

ที่จริงแล้วโล่เฟยเอ๋อไม่รู้ว่าซูซีมู่ยิ้มจริงๆ

แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม หลังจากได้ยินโล่เฟยเอ๋อประเมินเขา เขาถึงเผลอยิ้มออกมา แต่ว่าปกติเขาจะเย็นชา เขาเลยยิ้มออกมาเพียงครู่เดียว

หลังจากเก็บอาการอารมณ์ดี ซูซีมู่ก็หยิบแอปเปิลที่ปอกแล้วให้โล่เฟยเอ๋อ

โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว รอจนเธอรับไปแ

บทที่48

ในห้องที่เงียบสงบมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ลอยฟุ้งในอากาศ

โล่เฟยเอ๋อนั่งที่ข้างเตียง ปลายนิ้วของเธออยู่ที่คอด้านหลังของซูซีมู่ กดอย่างช้าๆแต่แข็งแรง

“รู้สึกดีขึ้นไหม？”

“อืม ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณมาก”ซูซีมู่หันไปมองที่โล่เฟยเอ๋อ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

มองไปที่ซูซีมู่ หัวใจดวงน้อยๆของโล่เฟยเอ๋อก็

บทที่49

หลังอาหารเช้าซูซีมู่รับโทรศัพท์แล้วรีบขึ้นไปชั้นบน

ส่วนโล่เฟยเอ๋อหยิบจานบนโต๊ะไปล้างในครัว

เข้าไปในครัวได้ไม่นานเท่าไหร่เธอก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตู

เมื่อคิดได้ว่าซูซีมู่อยู่ข้างบน โล่เฟยเอ๋อรีบวางผ้าขี้ริ้วในมือ เธอเปิดก๊อกน้ำล้างมือ แล้ววิ่งเหยาะๆไปเปิดประตู

นอกประตูเป็นชายวัยกลางคนยืนถื