ตอน 47
โดนเท
บทที่47
ที่จริงแล้วโล่เฟยเอ๋อไม่รู้ว่าซูซีมู่ยิ้มจริงๆ
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม หลังจากได้ยินโล่เฟยเอ๋อประเมินเขา เขาถึงเผลอยิ้มออกมา แต่ว่าปกติเขาจะเย็นชา เขาเลยยิ้มออกมาเพียงครู่เดียว
หลังจากเก็บอาการอารมณ์ดี ซูซีมู่ก็หยิบแอปเปิลที่ปอกแล้วให้โล่เฟยเอ๋อ
โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว รอจนเธอรับไปแ
ตอน 48
บทที่48
ในห้องที่เงียบสงบมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ลอยฟุ้งในอากาศ
โล่เฟยเอ๋อนั่งที่ข้างเตียง ปลายนิ้วของเธออยู่ที่คอด้านหลังของซูซีมู่ กดอย่างช้าๆแต่แข็งแรง
“รู้สึกดีขึ้นไหม?”
“อืม ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณมาก”ซูซีมู่หันไปมองที่โล่เฟยเอ๋อ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
มองไปที่ซูซีมู่ หัวใจดวงน้อยๆของโล่เฟยเอ๋อก็
ตอน 49
บทที่49
หลังอาหารเช้าซูซีมู่รับโทรศัพท์แล้วรีบขึ้นไปชั้นบน
ส่วนโล่เฟยเอ๋อหยิบจานบนโต๊ะไปล้างในครัว
เข้าไปในครัวได้ไม่นานเท่าไหร่เธอก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตู
เมื่อคิดได้ว่าซูซีมู่อยู่ข้างบน โล่เฟยเอ๋อรีบวางผ้าขี้ริ้วในมือ เธอเปิดก๊อกน้ำล้างมือ แล้ววิ่งเหยาะๆไปเปิดประตู
นอกประตูเป็นชายวัยกลางคนยืนถื