บทที่454

ประสิทธิภาพการเก็บเสียงของโรงพยาบาลถือว่าธรรมดา โล่เฟยเอ๋ออยู่ข้างนอกก็ได้ยินชัดเจน เห็นทั้งสองในที่สุดก็คืนดีกันแล้ว ก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ

เธอก็ไม่อยู่รบกวนพวกเขาสองคนที่นี่ต่อ ส่งข้อความบอกซือจิ้งสวนว่าเธอจะกลับไปก่อน หลังจากนั้นก็เดินออกโรงพยาบาล แต่ทางกลับช่างไม่บังเอิญไปเจอซือเหม่ยหยว

บทที่455

“อืม ฉันไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่ร้านกาแฟนอร์ธัมในใจกลางเมือง รอคุณอยู่นะ” โล่เฟยเอ๋อพูดอย่างอ่อนหวาน จากนั้นก็วางสายไป

เธอยังแกล้งเปิดลำโพงอย่างตั้งใจ เพื่อให้ซือเหม่ยหยวนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีได้ยิน

ฟังจากน้ำเสียงที่พูดคุยกันก็ฟังออกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างซูซีมู่กับโล่เฟยเอ๋อนั้นดีมาก

ซือเหม

บทที่456

เพราะเรื่องของซูยุ่นเมื่อครั้งที่แล้ว ซูซีมู่ต่อยเหซิงโม่ไปทีหนึ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เลยซับซ้อนขึ้นมา

แต่จากความเป็นเพื่อนที่มีมาหลายปี ในใจของทั้งคู่ต่างก็ยังมีกันและกัน ดังนั้นซูซีมู่ก็ยังคงเป็นหวังเขาอยู่เสมอ

“ถ้าอย่างนั้นผมจะหาเวลาไปเยี่ยมเขาหน่อยก็แล้วกัน ” ซูซีมู่พูดอย่างเย็น