บทที่343

ซูซีมู่โทรศัพท์มาหา แต่โล่เฟยเอ๋อไม่ได้รับทันที

เพราะในห้องทำงานนั้นถกเถียงกันเสียงดังมาก เธอกังวลว่าซูซีมู่จะได้ยินอะไร จึงเดินไปข้างกาย ของเย่รู่ไป๋แล้วเอ่ยกระซิบ “หัวหน้าเย่ ฉันกลับไปก่อนนะคะ เรื่องต่อจากนี้ก็ฝากให้คุณแล้วกันนะคะ”

เธอเชื่อว่าเย่รู่ไป๋รู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด

คำพูดข

บทที่344

“เฉียวเฉียว ไม่ได้ติดต่อกันมานาน ช่วงนี้เธอสบายดีไหม”ไม่ได้ติดต่อกับหซิวหชูเฉียวมานาน โล่เฟยเอ๋อเลยดีใจมาก

กลับคิดไม่ถึง ว่าหซิวหชูเฉียวจะพูดอย่างลุกลี้ลุกลน “เฟยเอ๋อ ฉันจะไปจากอ่าวโป๋ไห่แล้ว”

โล่เฟยเอ๋อชะงักไปสักพัก จากนั้นก็ถาม”เฉียวเฉียว เธอชอบอ่าวโป๋ไห่มากไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆถึงอยากจากไป

บทที่345

ตอนเที่ยงซูซีมู่โทรหาโล่เฟยเอ๋อแล้วพูดว่าจะกลับบ้านเร็วๆ เฉพาะแบบนี้ไม่ถึงห้าโมงเย็น เขาก็ปิดคอม ออกจากที่ทำงานแล้ว

สุดท้ายพอไปขับถึงไปถึงกลางทาง เหซิงโม่ก็โทรมาหาเขา

“ซูซีมู่ แกรีบมาเลยนะ ลู่ยู่มันบ้าไปแล้ว”

แม้นิสัยของซูซีมู่จะเย็นชา มีเรื่องมากมายไม่แคร์อะไรเลย แต่ก็ถือเหซิงโม่กับลู่ยู่เ