บทที่328

ซูซีมูเห็นโล่เฟยเอ๋อมองส้ายหลินน่ากับคือรุ่ยด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ จึงถามขึ้นเสียงต่ำ“ เป็นอะไรเหรอ？”

“ไม่มีอะไร” โล่เฟยเอ๋อส่ายหัว

ซูซีมู่ไม่เชื่อที่โล่เฟยเอ๋อพูดอยู่แล้วว่าไม่มีอะไร สายตากะพริบเล็กน้อย แล้วพูดกับส้ายหลินน่าว่า：“ถ้าคุณเรียกพวกเรามาเพื่อให้มาดูพวกคุณพลอด

บทที่329

เมื่อได้ยินบทสนทนาของคนรอบข้าง สีหน้าของยี่ขื่อเว่ยยิ่งโมโหขึ้นไปอีก

แต่ก็คืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว“พูดโม้ใครๆก็พูดได้？ถ้าร่ำรวยขนาดนั้น ก็โทรศัพท์หา เรียกให้คนมาเดี๋ยวนี้ ยืนยันให้ทุกคนเห็นเลยสิ ”

“ทำไมจะไม่กล้า？”จางเจียเจียตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว แล้วหันไปพูดกับโล่เฟยเอ๋อ：“เฟยเอ๋อ รีบโทร

บทที่330

ทั่วทั้งสำนักงานตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ แม้แต่เสียงอุทานตกใจทั้งหลายก็หายไป

โล่เฟยเอ๋อลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ “ทำไมนายมาเร็วขนาดนี้? ซิ่งรถมาเหรอ?”

จากบริษัทมาที่บริษัทดี้ก้วนต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง แถมก่อนหน้านี้ซูซีมู่ก็บอกเองว่าครึ่งชั่วโมง

แต่ตอนนี้เขาใช้เวลาเพียงแค่ยี่สิบนาทีก็